Van autoliefhebber naar OV-grootverbruiker

Mijn allereerste auto was een Renault 5. Een groene. Ik was er gek op! Als je een Renault 5 van de voorkant bekijkt, lijkt hij (die van mij was duidelijk een ‘hij’) te glimlachen. Een Renault 5 is een klein autootje, maar door zijn uitgekiende vierkante design past er veel meer in dan je denkt. Een verhuizing, daar draaide mijn Renault zijn hand niet voor om. Om mijn auto nóg gezelliger te maken, had ik hem aangekleed met zelfgemaakte kussentjes met dalmatiërprint, hingen er knuffels met zuignapjes aan de ramen en bungelde er een vogelbekdier met geurtje aan de spiegel.

Ik bij mijn eerste auto

Ik denk dat ik hier begin twintig ben? Trots op de motorkap van mijn allereerste auto 🙂

De Renault (al redelijk op leeftijd toen ik hem kreeg) heeft het een aantal jaren prima volgehouden, maar begon daarna steeds meer ouderdomskwalen te vertonen. Ik wist bij de meeste haperingen wel wat ik moest doen. De verdelerkap even droogmaken bijvoorbeeld. Of even wat spray om vocht te verwijderen op de bougiekabels sprayen. Een beetje gas geven bij het starten wilde ook nog weleens werken. Ik heb geregeld heel verbaasde (mannelijke) blikken gehad als ik met een schroevendraaier en een oude doek onder de motorkap dook en de auto daarna gewoon weer startte 🙂 Maar na een tijdje werkten ook deze trucjes niet meer en werd het tijd om afscheid te nemen. Na deze Renault heb ik jaren in een Daihatsu Charade rondgereden. Waarom ik als lange vrouw steeds in van die kleine auto’s rondreed, is mij ook nog steeds een raadsel. Mijn handige vader zorgde ervoor dat de bestuurdersstoel wat verder naar achteren kon, waardoor ik eigenlijk best prima zat in deze auto die eigenlijk gebouwd is voor kleine Japanners. Ik ben er zelfs mee heen en terug naar Rome gereden.

Toen ik in Den Haag ging wonen, stond mijn auto vaker stil dan dat ie reed. In de Randstad is de auto gewoon niet het meest handig, zeker niet binnen de stad. En waarom zou je überhaupt met de auto gaan voor kleine stukjes? Ik moest er soms expres een rondje in rijden, want stilstaan is funest voor een auto. Tel daarbij op dat een auto altijd geld kost, ook al staat hij stil én dat zo’n oude auto erg milieuonvriendelijk is en de knoop was doorgehakt: de Daihatsu ging weg. Ik verkocht hem aan een opkoper van auto’s. Op een ochtend kwam een vrachtwagen mijn bakkie ophalen en zwaaide ik hem met toch wel een beetje weemoed uit. Toen ik een relatie kreeg met Gerbrand hebben we nog heel even een auto gehad. Gelukkig kon ik hem er al vrij snel van overtuigen dat we beter af zijn zonder.

Van autoliefhebber naar treinreiziger

En daar ging mijn tweede auto: mijn rode gebakkie.

Het leven zonder auto bevalt ons (meestal) prima. Alles in de stad en tot zo’n vijftien kilometer daarbuiten doen we op de fiets. De OV-verbindingen in de Randstad zijn prima en we kunnen overal komen met de bus, tram en trein. De trein zien we vaak van binnen: we hebben vrienden en familie in veel verschillende provincies wonen. Om de kosten van al dat treinreizen een beetje in de hand te houden, heb ik een voordeelurenabonnement (waarop Gerbrand ook kan reizen als we samen reizen) en houden we de acties op treinreiziger.nl goed in de gaten. Er zijn bijna altijd wel goedkope treinkaartjes te vinden, vooral wanneer je op één dag heen en terug gaat. Dan kunnen we meestal voor een bedrag tussen de 14 en 17 euro per persoon een hele dag reizen. Met de auto waren we dan (ook met z’n tweetjes) duurder uit geweest. Een ritje Den Haag – Drenthe – Drenthe – Den Haag bijvoorbeeld kost je zo een hele tank en dat was toch wel zo’n 50 euro.

Met de trein reizen is groen reizen. En sinds dit jaar zelfs nóg groener, want de treinen van de NS rijden op stroom uit windenergie. Om dit te promoten heeft de directeur van de NS zichzelf aan een wiek van een molen laten vastmaken. Had ie voor mij niet hoeven doen, maar het levert een leuk filmpje op 😉 Ok, ik geef toe, het is niet altijd feest om afhankelijk te zijn van het OV. Hoe klein Nederland ook is, niet alle plaatsen zijn even gemakkelijk bereikbaar. Soms moeten we vaak overstappen en zijn de reistijden een stuk langer dan wanneer we met de auto waren gegaan. En de vertragingen of uitvallende treinen, nope, dat is ook geen pretje*. Dat gebeurt meestal wanneer je écht een belangrijke afspraak hebt. Ik kan er dan wel even van balen dat ik geen andere optie heb. Maar meestal ben ik heel tevreden met onze keuze om geen auto te hebben. Het is goed voor het milieu, het scheelt geld én je kunt nog eens wat doen tijdens zo’n lange treinreis. Dit artikel typen bijvoorbeeld!

*Ps. Om mijn laatste vertraging, afgelopen weekend, kon ik wel lachen. De trein waarin ik zat, moest voor Zwolle stoppen, omdat er een kangoeroe op het spoor rondhuppelde! Helaas hebben we alleen de politie in een weiland zien lopen en zagen we de wallaby niet. Maar het beestje heeft voor een hoop hilariteit in de trein gezorgd!

2 Comments

  1. Alweer zo herkenbaar zeg. Toen ik 18 werd moest ik absoluut meteen mijn rijbewijs halen, want in ons Brabantse dorp was geen station en met bussen kwam je ook niet overal en zeker niet ‘s avonds laat.

    Volgens mij had ik mijn rijbewijs nog niet eens toen ik naar Utrecht verhuisde en daar heb ik nóóit overwogen om een auto te kopen. Lekker centraal in het land, bus voor de deur, trein om de hoek, het hele land aan mijn voeten!

    Ik ben wel blij dat ik lekker op de fiets naar het werk kan en niet altijd afhankelijk ben van het OV, maar voor een uitstapje af en toe is het prima. Ik heb ook een voordeelurenabonnement waar Simon op mee mag liften 😉 Zo lang we in de stad blijven wonen (en dat is de voorlopig zeker de bedoeling) gaat er ook zeker geen auto komen en voor hoge uitzondering is er nog GreenWheels.

    Misschien dat jullie met jullie Tiny House wel ergens belanden waar een auto weer het overwegen waard is. Maar goed, dat kunnen jullie dan wel weer zien…

    • Natasja

      Leuk om te horen 🙂 En Utrecht is inderdaad helemaal ideaal! Het zou inderdaad kunnen dat we op een locatie komen te staan waar een auto wel het overwegen waard is. Maar dat zou me dan nog steeds tegenstaan. Zo groot is Nederland niet… Maar goed, wie weet waar we terechtkomen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *