Het ontspullen van tastbare herinneringen: een pittig klusje

Het gaat goed met het ontspullen! Het is zichtbaar leger in huis en onze slaapkamer gebruiken we zelfs niet meer: die is zo goed als leeg, op de wasmachine en wat huishoudelijke spullen na. Er zijn nog wel wat hoekjes en plekken waar we mee aan de slag moeten, zoals de schuur waar nog spullen voor de kringloop liggen en de hoek in onze ‘kastenkamer’ waar nog een aantal items wachten om op Marktplaats gezet te worden. Maar dat is allemaal heel behapbaar en prima te doen in de paar maanden die we nog hebben voor onze verhuizing naar het tiny house.

Afgelopen weekend ben ik gestart met het uitzoeken van een tweetal opbergboxen die ik expres niet eerder aangepakt heb: mijn dozen met stapels losse foto’s, verjaardags-, kerst-, geboorte- en zo-maar-kaartjes en andere persoonlijke herinneringen. Het is een collectie die met de jaren flink gegroeid is en steeds met me meeverhuisde. Van Groningen naar Den Haag en van het appartement waar ik alleen woonde naar ons huidige huis waar ik met Gerbrand samenwoon. Al die jaren heb ik er vrij zelden écht in gekeken, maar er wel steeds dingen bijgedaan. Het resultaat: twee dozen vol ongesorteerde en ongedateerde herinneringen. En daarvoor is op deze manier zeker geen plek in ons tiny house.

Hoe ontspul je persoonlijke spullen

De makkelijke weg
Als ik ruimte heb, bewaar ik alles. Ik ben een echte verzamelaar en vind het eigenlijk enorm lastig om dingen weg te doen. Vooral persoonlijke dingen, zoals kaartjes die ik kreeg van familie en vrienden. Ik heb het idee dat het zonde is wanneer ik niet meer de mogelijkheid heb om ze terug te lezen. Ik voel me ergens ook een beetje schuldig, wanneer ik erover nadenk om de kaartjes weg te gooien. Er zit moeite in en er staat een persoonlijke boodschap op, dat zou ik toch moeten bewaren? Omdat ik al die jaren genoeg plek had om alles te bewaren, heb ik steeds gekozen voor de makkelijkste weg: in een doos stoppen en er niet meer over nadenken.

Dat dit een waardeloos systeem is, daar ben ik nu wel achter. Het is zo’n grote onoverzichtelijke berg geworden, dat er fijn in bladeren en herinneringen ophalen er niet bij is. De dozen nemen ruimte in, worden stoffig en staan dus eigenlijk gewoon in de weg. Nu we naar een huis van 20 vierkante meter gaan verhuizen, heb ik geen keuze meer: de dozen moeten uitgezocht worden. Ik ben er nu twee dagen mee bezig geweest en ik vond het pittig. Ik moet heel veel beslissingen nemen over heel veel items die continu herinneringen oproepen en dat kost veel energie. Eén ding werd me dus zeer duidelijk: ik heb een toekomstbestendig bewaarsysteem nodig zodat ik niet weer met zo’n berg lastige dingen kom te zitten.

Hoe bewaar ik persoonlijke spullen?
Maar wat bewaar ik? En vooral: hoe bewaar ik het? De twee dozen die ik uitgezocht heb, kon ik in een paar categorieën indelen:
– kranten en tijdschriften waar ik insta
– losse foto’s
– een hele hoop kaartjes van familie en vrienden
– startnummers van hardloopevents
– overig: losse briefjes en andere herinneringen die niet in de andere categorieën passen

Tastbare herinneringen minimaliseren en ontspullen

Voor de eerste categorie heb ik een groot schetsboek gekocht en daar heb ik alle kranten- en tijdschriftenknipsels op chronologische volgorde ingeplakt. Het is zo een mooi overzicht geworden én het kijkt een stuk fijner terug dan wanneer het op een grote stapel ligt en ik eerst moet zoeken waar ik ook alweer stond. De losse foto’s wil ik niet digitaliseren, maar tastbaar houden. Ik had nog een paar fotoalbums met daarin lege bladzijden, dus ben ik begonnen om de foto’s alsnog in te plakken. Op een minder goede manier dan ik zou willen, want ik kan niet meer goed herleiden uit welk jaar de foto’s komen. Ik heb ze nu grofweg ingedeeld op periode en plak ze op die manier in. Dit is altijd nog beter dan ze los bewaren. Ik heb niet heel veel fotoalbums en daarvoor kunnen we wel een plekje vinden in ons tiny house. Ik merk dat ik toch sneller even in een fotoalbum blader dan dat ik digitale foto’s terugkijk, vandaar mijn keuze om ze niet in te scannen. Ik moet sowieso nog een goed systeem verzinnen voor mijn enorme verzameling digitale foto’s (pffff!), maar dat is van latere zorg. De startnummers van hardloopevents wil ik ook graag nog even bewaren: het geeft me een goed gevoel én het motiveert me om te blijven bewegen. De startnummers heb ik achterin het plakboek met de interviews geplakt. Met de kaartjes ben ik nog bezig, dat is een flinke klus. Ik merk dat ik het heel lastig vind om ze zomaar weg te gooien, dus maak ik van elk kaartje met een persoonlijke boodschap een foto. Daarna gaan de fysieke kaartjes bij het oud papier. Ondanks dat ik er foto’s van maak, blijft het een gek gevoel om ze weg te gooien. Maar dat zal een kwestie van wennen aan het loslaten zijn. Ik heb nog een klein doosje vol kaarten te gaan, daar ga ik zo snel mogelijk verder mee. Want hoe langer ik het uitstel, hoe lastiger het wordt.

Toekomstbestendig bewaarsysteem
Zo’n onoverzichtelijke berg herinneringen wil ik niet meer, dat is overduidelijk geworden. Ook al heb ik er jaren geen last van gehad doordat het uit het zicht in een doos zat, op een dag moet je er iets mee en dan is het alleen maar vervelender om te doen. Ik ben nog op zoek naar het voor mij ideale bewaarsysteem. Kaartjes ga ik in elk geval digitaliseren door er een foto van te maken. Dit ga ik ook doen met andere tastbare herinneringen die ik niet in die vorm kan bewaren. Ik maak me wel een klein beetje zorgen over hoe ik de digitale herinneringen toegankelijk hou. Zo kwam ik in de dozen een stapel gebrande cd’s tegen met daarop backups van foto’s. Die cd’s kan ik nu al niet meer afspelen, want we hebben geen cd-romspeler in onze laptops. En zoiets kan natuurlijk ook gebeuren met de harde schijf waar ik mijn bestanden nu op zet. In de gaten houden dus en op tijd de bestanden omzetten, wanneer de technologie verandert.

Ik ben benieuwd: met wat heb jij de meeste moeite bij het ontspullen?

8 Comments

  1. Oh, dit is zeker het lastigste deel van het onstpullen. Niet voor niets zegt Marie Kondo dat je dit als laatste moet doen, als je al gewend bent aan het wegdoen. Ik denk dat je heel mooie oplossingen gevonden hebt! Het is nu alleen maar beter geworden, want die dozen keek je niet eens meer naar en nu pak je die plakboeken er misschien nog eens bij. Ik vind het sowieso dapper dat je als verzamelaar naar een Tiny House wil. Best een groot verschil!

    Ik heb juist weer veel heel dikke fotoboeken met ingeplakte foto’s. Misschien dat ik die ooit wil vervangen door fotoboeken waar de foto’s op de pagina’s geprint zijn. Klinkt hetzelfde, maar scheelt echt driekwart van de ruimte. Verder heb ik het meeste moeite met spullen die ‘ooit nog wel van pas komen’. Knutselspullen, klusspullen, schaatsen enzo. Die gebruik ik heel weinig, maar af en toe nog wel. Maar wij willen niet naar een Tiny House en ik kreeg na een tijdje te horen dat ik niet verder hoefde door te draven, haha, dus ik denk dat hier dan inderdaad wel ongeveer de grens ligt 😉

    • Ja, dat klopt, van het eindresultaat word ik wél weer blij 🙂 En ja, die ‘ooit nog van pas spullen’, die blijven hier ook lastig hoor! Heb wel al paar keer gehad dat ik iets weggedaan heb, wat ik dan toch ineens weer nodig had. Maar het gaat meestal maar om hele kleine dingen, die gemakkelijk op te lossen zijn. Fijn dat jij niet hoeft door te draven, volgens mij heb jij het ook prima in de hand dat er niet ongemerkt weer spullen bij komen.

  2. Is het een idee om persoonlijke berichtjes, kaartjes et cetera in een tiny-house-laadje te bewaren en op een vast moment in het jaar te bekijken (een fijne terugblik op je jaar, en direct uitzoeken). Dit deden wij vroeger met schoolspullen.

    • Ja, dat is ook een goeie! Ik denk alleen dat ik dat iets vaker dan een jaar moet doen, ben nogal een verzamelaar… Dank voor het meedenken!

  3. 25 jaar geleden moesten wij, mijn broer en ik, het ouderlijk huis opruimen. Van drie generaties. Heel heel, veel, weggedaan, veel verdeeld. Het meeste herinner ik me niet eens meer.Ik weet nog wel dat ik heel snel een enorme doos met foto’s heb doorgespit voor ie wegging. Zonde van al die moeite. Klik, weg brengen,afdrukken, ophalen, niet inplakken, in de kast, van de kast naar de zolder…Er is toen zo veel weggegaan, en ik denk ook wel dingen van ‘waarde’, niet leuk meer. Ik heb daaraan echt wel een allergie voor ‘teveel’ overgehouden, kan ik je vertellen. De spullen die ik hield, hebben door de jaren heen een mooi plekje gehad( en ik heb volgens sommigen een leeeeg huis) en verdwenen na een re-edit. Het laatst heb ik de resten van de dia collectie aangepakt( EEEEN (1) grote koffer, toen we m de deur uit sjouwden). Ik zag er steeds tegenop, maar uiteindelijk had ik een keer zin. En nee, je moet geen historische opgravingen voor je zien, zeg maar. Ik heb nu één map en als ik wil kan ik er in kijken. En gezien, en onthouden, hoe mijn familie leefde voor ik er was, en hoe dat er uitzag. De allerbelangrijkste, die zijn er nog. De rest, zit of in je hoofd, als een andere herinnering, of was niet belangrijk. En ik heb niks op zolder, en maar een kast in de kamer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *