Ontspullen: iets dat weg moet, moet ook écht weg

Ik merk dat ik de smaak van het ontspullen goed te pakken heb. Ik wil alles nu, meteen, instant aanpakken. Alles wat weg kan, moet weg. We hebben alle ruimtes al aangepakt en zelfs de schuur is uitgezocht. Elke kast, alle lades, elke tas, alles is al meerdere keren door onze handen gegaan. Hebben we het nodig? Heeft het waarde, op welke manier dan ook? Nee? Dan gaat het weg, op naar iemand die het wel kan gebruiken of waarderen. Ons huis wordt leger en leger, al zie je dat nog niet zo goed, omdat de grote spullen er uiteraard nog staan. De meeste kasten, tafels, stoelen en andere meubels gaan de deur pas uit wanneer de verhuizing naar ons tiny house eraan komt. En dat duurt helaas nog een klein jaartje…

Het is fijn, om zo bewust bezig te zijn met wat we nodig hebben. Ik weet nu precies wat we hebben en waar het ligt. Ook merk ik dat ontspullen een continu proces is. Ook al pakken we het in grote opruimrondes aan, na een tijdje voel je ineens dat bepaalde items die we eerst wel wilden houden, toch niet meer nuttig of waardevol te zijn. Loslaten is een proces en dat gaat steeds gemakkelijker. Soms sta ik met iets in mijn handen en besluit ik op dat moment dat het weg kan. Dan gaat het naar onze ‘weggeef/verkoop/kringloop-hoek’ in de kleine slaapkamer. Daar staan alle spullen die we al ontspuld hebben en die nog naar hun volgende bestemming gebracht moeten worden. Een zak met handdoeken en lakens voor het asiel bijvoorbeeld. Een koffiezetapparaat en strijkijzer die op Marktplaats gezet moeten worden. Een aantal boxen met kleding die nog naar een kledingbak gebracht moeten worden. Een plastic vergiet en een plastic kom die vervangen zijn door emaille soortgenoten, omdat we minder plastic in de keuken willen gebruiken.

Minimaliseren, spullen ontspullen, verkopen, naar de kringloop brengen

Ook in de schuur staat nog een voorraadje spullen die in ons hoofd al een andere bestemming heeft gekregen, maar nog wacht om daar daadwerkelijk te komen. En dat is dus meteen ook een leerpuntje van dit ontspulproces: spullen waarover je al een beslissing genomen hebt, moeten ook zo snel mogelijk weggebracht worden. Want nu ligt het er nog. Weliswaar niet meer op dezelfde plek, maar het neemt nog steeds ruimte in en daarmee kost het ons nog steeds energie. Regelmatig denk ik: oh ja, dat moet ook nog op Marktplaats. En ik zou nu toch echt eens langs het asiel moeten fietsen. De ontspul-todolijst groeit en groeit en dat voelt niet heel erg rustgevend.

Ik moet nu ook weer niet té streng voor mezelf zijn: soms lukt het met alle andere taken die ook gedaan moeten worden gewoon even niet om alles aan te pakken. Dan is het helemaal niet zo erg om de spullen te parkeren op een pauzeplek. Dat geeft op dat moment meer rust dan te proberen 28 uur in een dag van 24 uur te proppen en toch maar met je vermoeide lijf en hoofd naar het asiel aan de andere kant van de stad te fietsen om die zak met handdoeken af te leveren. Maar ik merk dat het niet te lang moet duren. Op dit moment zijn er zoveel spullen die weg moeten, dat ze me in de weg zitten. Er is natuurlijk maar één oplossing: wegbrengen en verkopen die hap! Laten we nu net vanaf deze week vakantie hebben, Gerbrand en ik. En omdat we niet op vakantie gaan, maar lekker thuisblijven, is dit de perfecte gelegenheid om de spullen echt te ontspullen. Zo gaat deze thuisblijfvakantie voor extra rust zorgen!

14 Comments

  1. Je zet mij aan het denken. Allang ligt er allemaal beddengoed dat heel goed is en waar vroeger de kinderen in / op sliepen in een lege ( ontspulde) kast.
    Ik wou het wegdoen, ook had ik er al iemand voor maar die wou niet
    Misschien ook naar het asiel?
    Ik voel mij er zo gehecht aan hoewel ik het dieren wel gun.

    Het zijn zulke mooie herinneringen van savonds verhaaltjes vertellen, op rand van bed zitten.
    Als ik dat linnengoed zie dan denk ik eraan. Langzamerhand is het antiek, want ik besef dat er ook lakens van mijn moeder tussen zitten.

    Loslaten ….

    Dank voor je artikel.

    • Natasja

      Moeilijk is dat hè, aan sommige spullen hangen zoveel herinneringen. Dingen die voor mij echt emotionele waarde hebben, bewaar ik. Maar dat zijn er niet zo heel veel, vooral brieven en dagboeken uit mijn jeugd.

      Loslaten is een proces, misschien gaat het over een tijdje ineens wel gemakkelijk om dit beddengoed een tweede leven te geven.

    • Janneke

      Tilly, misschien helpt het je deze spullen met herinneringen eerst eens in een doos te stoppen zodat je ze niet meer ziet. Dan kijk je over drie maanden hoe het dan voelt. Dit heeft mij erg geholpen met het opruimen van de spullen van mijn overleden moeder.

      • Hoi Janneke

        Dank voor de tip. Echter, ik heb al zoveel in dozen gedaan😁. Tekeningen, werkjes, schoolspullen van de kinderen.
        Voor ieder kind 1 grote en 1 kleine doos. Plus nog andere dozen😁. Nee, een doos erbij? 🙄 Wel verleidelijk.

        Die lakens liggen in een nu nagenoeg lege kast die ooit van mijn zoon was en in die kast en onder het bed liggen spullen die zoon wil bewaren🙄😂.

        Ik zei al: als je het niet ophaalt dan geef ik alles weg, maarrr het is hem dierbaar en heeft het nu toe niet meegenomen naar zijn woning🙄# vicieuze cirkel.

    • Een tip: maak foto’s van dingen waar je dit soort gevoelens bij hebt maar die je eigenlijk weg wil doen! Foto’s nemen enkel ruimte in the cloud in en zo kun je toch af en toe dat gevoel terughalen:)

  2. Ingeborg

    Ik vind het altijd een klein feestje om je blog te lezen. Je inspireert mij elke keer weer. Leuk!

    • Natasja

      Wat een lieve reactie, dank je wel! Heel fijn om te horen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *