Ontspullen: maar vier vorken, messen en lepels?!

Ontspullen is hier al maanden de mantra. We hebben al bergen serviesgoed, opbergdozen, frutsels en andere overbodige spullen naar de kringloop gebracht, weggegeven aan vrienden of een goed doel of weggegooid omdat het stuk was. Er leek maar geen eind aan te komen; telkens verschenen er weer nieuwe dingen die we helemaal niet nodig bleken te hebben. Dus bleven we uitzoeken, ordenen, sorteren en ontspullen. Maar nu begint het toch langzamerhand leger en overzichtelijker te worden. Er zijn lege planken in kasten en ik weet nu precies wat we hebben en waar het ligt. Toch moet er voordat we tiny gaan wonen nog steeds véél weg. Maar als we zo ver zijn, gaat dat hopelijk met het grootste gemak.

Ik merk dat ik tijdens al dit minimaliseren en opruimen veel bezig ben met de vraag: wat hebben we nou écht nodig? Welke spullen zorgen ervoor dat wij comfortabel kunnen leven en wat is eigenlijk alleen overtollige ballast? Het antwoord op deze vraag verandert steeds. Ik merk dat wanneer je stap voor stap opruimt, de grenzen verschuiven. Spullen waarbij ik in het begin moeite had om ze los te laten, gaan nu zonder pardon het huis uit. Ik heb vooral afgerekend met de ‘maar wat als’- en ‘stel je voor dat’-spullen. Ik ben een kei in het bedenken dat ik iets wellicht ooit in de nabije of verre toekomst nodig zal hebben. En dan kan ik vast niet zonder. Maar de meeste spullen zijn de moeite van het bewaren helemaal niet waard. En hebben we iets per se nodig, dan kunnen we het altijd dan nog aanschaffen of lenen. Ik heb geleerd dat opruimen echt in stappen moet. Anders loop ik tegen veel te veel keuzemomenten aan en dat zorgt voor spanning. Maar door continu te evalueren of ik iets nog nodig heb en wat mijn gevoel erbij is, lukt het steeds beter om écht te ontspullen.

Een van de eerste ruimten die we aanpakten waren de keuken en de servieskast. We maakten daar zelfs twee video’s over voor op onze tiny-house-site. Het uitzoeken van ons servies en keukenspullen deden we wel rigoureus: we bedachten wat er in een tiny keuken zou passen en bekeken welke spullen we daadwerkelijk gebruikten. Er ging dus veel, heel veel weg. Tassen vol keukenspullen, heel veel bestek (van mezelf, mijn oma én Gerbrand, altijd handig: vijftien lepels…), keukenapparatuur dat alleen maar stof stond te vangen, allerlei bakspullen terwijl we amper iets bakken en heel veel glaswerk en servies. De kringloop was erg blij met ons.

We zijn nu een aantal maanden verder; hebben we iets gemist? Daar kan ik kort over zijn: nee. Het is juist een hele verademing dat we niet meer hoeven te graaien in een kast vol plastic opbergbakjes waar je nooit het juiste dekseltje bij kunt vinden, de pannen gemakkelijk in de kast passen en we in een oogopslag kunnen zien wat er in de bestekla ligt. We hebben van alles nu precies genoeg. Van de borden en het bestek hebben we zelfs nog maar vier stuks per item. Dus vier messen, vier vorken, vier lepels; goed, je snapt hem. Komen er meer dan twee mensen eten, dan moeten ze inderdaad hun eigen bestek en servies meenemen. Een soort ‘Bring Your Own’, maar dan met borden.

Nog een voordeel van weinig bestek en servies hebben: we moeten nu echt regelmatig afwassen. Er is geen mogelijkheid meer om gigantische bergen afwas te verzamelen voordat de schone vorken echt op zijn. Dus ook die vorken van oma waarmee we eigenlijk niet prettig aten, maar die we toch bewaarden. En de afwas is lekker snel klaar. Dat is wel zo fijn als je besloten hebt de vaatwasser niet meer te gebruiken om alvast te wennen aan een leven zonder.

We blijven de komende tijd ontspullen. Want in het tiny house zal de ruimte écht heel beperkt zijn en we willen er zo licht en ruimtelijk mogelijk wonen. Ook al wordt het nemen van beslissingen dat spullen weg kunnen stap voor stap makkelijker, er zijn dingen waarbij afscheid nemen wel lastiger is. En hoe minder we nog hebben, hoe vaker er zulke momenten zullen zijn. Maar we weten waarvoor we het doen: een overzichtelijk leven gericht op ervaringen in plaats van spullen en met een minimale impact op mens, milieu en dier. En blije mensen bij de kringloop, dat ook 😉

8 Comments

  1. Heel verstandig om nu alvast te beginnen! Dan kunnen jullie het inderdaad lekker rustig aan doen en hebben jullie een zorg minder als de verhuizing er is.

    Je verhaal doet me denken aan een discussie over Action-spullen. Een vrouw zei dat ze blij was met de Action, want ergens anders had ze nooit de tien pastaborden kunnen betalen die ze nodig had voor kerst. Zelf als je krap bij kas zit, denken we blijkbaar nog steeds dat we alles moeten hebben in plaats van lenen (of een ander bord gebruiken). Blij om te zien dat mensen zoals jullie dat anders gaan doen 🙂

    • Natasja

      Het voelt ook fijner om het in stappen te doen. Bovendien hebben we ook gewoon niet genoeg tijd om alles in één keer op de goede manier weg te doen 🙂

      En ja, het zou fijn zijn als er minder gemakkelijk geconsumeerd wordt en meer mensen hun spullen op waarde zouden schatten. En een beetje snel graag 😛

  2. Inspirerend om te lezen!|
    Wij bevinden ons dan wel in een heel andere situatie (4 kleine kinderen), maar hoe meer spullen zij verzamelen, hoe meer ik dat compenseer door zelf spullen weg te doen. Zo houden we elkaar in balans 🙂
    Succes met jullie declutteren.

    • Natasja

      Hahaha, dat is inderdaad nét een andere gezinssituatie 😉 Maar ook bij jullie bewust consumeren, prima toch! Ieder zijn eigen groene manier 🙂

  3. Ik herken het helemaal wat je uitlegt! Eerst was het wegdoen van spullen nog lastig, maar als je er mee begint wordt het steeds makkelijker. En er zijn steeds minder ‘stel je voordat-spullen’, zo’n fijn gevoel!! 🙂
    Bij mijn borden en bestek had ik nog wel het stel je voordat gevoel, maar je hebt gelijk, je kan mensen ook gewoon vragen om zelf wat servies mee te nemen. Vanavond nog maar eens kritisch mijn keukenkastjes bekijken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *