Tag: goede daad

Deze moet je lezen: Het Hedendaagse Heldenboek

Rachel van de Pol deed 365 goede daden en beschreef dat in Het Hedendaagse Heldenboek

Vorige week liep mijn proefabonnement van de bieb af. Omdat de bieb perfect past bij mijn ontspulpraktijken én streven om zo duurzaam mogelijk te leven, sloot ik een abonnement af. Bij de bibliotheek in Den Haag kun je kiezen uit verschillende passen. Ik heb de Kleine Pas genomen. Deze kost € 15,50 per jaar. Ik betaal dan wel per boek dat ik leen € 0,25 en voor elke reservering € 0,50. Met de Basispas van € 32,- leen en reserveer je boeken gratis, maar dan moest ik meer dan 66 boeken per jaar lezen om de extra kosten van deze pas eruit te kunnen halen. En zoveel krijg ik helaas niet weggelezen. Ik nam na het afsluiten van mijn abonnement meteen een boek mee dat al een tijdje op mijn te-lezen-lijst stond: Het Hedendaagse Heldenboek van Rachel van de Pol.

Rachel van de Pol kende ik al van haar geweldige website ikreddewereld.nl en ik vind haar initiatief geweldig! Rachel heeft in 2014 een jaar lang elke dag een goede daad gedaan. Van kleine dingen, zoals het zoeken van een milieuvriendelijke zonnebrand of het oprapen van zwerfies tot stiekem de ramen van de buren zemen, vluchtelingen computerles geven en een overnachting regelen voor een dakloze. Ze inspireerde met al haar kleine en grote goede daden vele andere mensen die hun heldendaad delen met de hashtag #ikreddewereld.

Het Hedendaagse Heldenboek - Rachel van de Pol

Al haar ervaringen, tips, trucs en een selectie van 103 heldendaden heeft Rachel gebundeld in ‘Het Hedendaagse Heldenboek’. Ik las het boek in een paar avonden uit en werd er erg vrolijk en geïnspireerd van. Rachel heeft een fijne, luchtige schrijfstijl met hier en daar een knipoog. Ze schrijft vanuit haar persoonlijke visie en daardoor is haar boodschap niet belerend, maar juist extra krachtig. In het eerste hoofdstuk laat ze zien wat haar redenen waren om te proberen de wereld een stukje beter te maken. Ze schrijft hoe ze vroeger als kind al probeerde om iets goeds te doen: als fanatieke WNF-ranger en als magneet voor mensen die wel wat extra hulp en aandacht konden gebruiken. Haar pogingen om het juiste te doen hadden niet altijd een positief resultaat, maar door de jaren heen leerde ze wat wel en juist niet werkte voor haar en haar omgeving. Van een aantal veranderingen in haar eigen leven leerde ze een heel waardevolle les:

“Ik kan mijn gedrag veranderen als ik me in een onderwerp verdiep en mezelf de vraag blijf stellen wat er voor mij toe doet. En wanneer ik mijn eigen gedrag verander, verandert dat van anderen in mijn omgeving ook, of ik nu wil of niet. Als ik met zo’n persoonlijk besluit de wereld om mij heen al kon veranderen, wat was er dan nog meer mogelijk?”

Door zichzelf deze vraag te stellen, kwam ze op het idee om 365 goede daden te doen, elke dag een nieuwe. Met haar boek motiveert ze de lezer om in te zien dat echt iedereen iets kan betekenen voor zijn of haar omgeving én dat goede daden niet stoppen bij degene die ze uitvoert.

“Ze echoën verder. Vanuit de sociale neurowetenschappen is onderzocht dat het in onze natuur zit elkaar te willen helpen.”

Openhartig deelt ze haar ervaringen tijdens dit heldenjaar waarbij ze meteen laat zien wat de voordelen én wat de valkuilen van een heldhaftig bestaan zijn. Dat levert grappige anekdotes en prachtige verhalen op. Rachel ontmoette heel veel verschillende mensen en werd erg blij van het helpen van anderen. En de mensen die ze kon helpen, waren uiteraard blij met haar. Ze schrijft echter ook eerlijk over de mindere kanten van deze uitdaging: hoe zwaar het was om echt elke dag iets nieuws te doen, ook als ze ziek of moe was of privéproblemen had. En hoe jammer ze het vond dat ze de mensen die ze ontmoette al zo snel weer uit het oog verloor, omdat ze zich alweer moest richten op de volgende heldendaad. Toch heeft ze het hele jaar volgemaakt en alle dagen iets betekend voor een ander. Geweldig vind ik dat!

Het boek sluit af met 100 (+3) heldendaden ter inspiratie. Van kleine tips die je vanuit je luie stoel kunt doen tot daden waarvoor je op pad moet en nieuwe mensen leert kennen. Ik raakte erg geïnspireerd door het boek, want ik doe graag aan random acts of kindness. Ik laat bijvoorbeeld regelmatig boeken achter in de trein, met een briefje erin, geef vreemden een complimentje of help mensen uit de brand wanneer ik zie dat ze hulp nodig hebben. Ik merk vaak dat mensen verbaasd zijn dat er ineens zoiets gebeurt en dat ze er heel blij van worden. En dat geeft zo’n fijn gevoel! Rachel heeft me met haar boek extra overtuigd dat je met een open blik door het leven moet gaan, zodat je oog hebt voor de behoeften van anderen. Daar wordt niet alleen de wereld een betere plek van, maar daar word je zelf ook gelukkiger en beter van! Zo’n win-win-situatie kun je toch niet weerstaan :)? Dus, wanneer schilder jij een S op een oud t-shirt en knoop je een cape om?

De Vijf: kleine daden om iemand blij te maken

Soms lijkt het net of we in een grote, boze wereld leven waarin niemand meer iets voor een ander doet, we bang zijn voor elkaar en er alleen maar nare dingen gebeuren. Als je ‘de media’ moet geloven, is er vrij weinig positief nieuws te vinden. Onzin natuurlijk! Ik merk juist dat er wél heel veel goede en positieve dingen gebeuren. En dat je bijzondere gesprekken kunt hebben wanneer je openstaat voor mensen die je bijvoorbeeld treft in de trein, tijdens het wachten bij de bakker of die je regelmatig tegenkomt in je eigen straat. Ik vind het fijn om met een open blik de straat op te gaan en iets voor een ander te kunnen doen als daar gelegenheid voor is. Daar worden zowel die ander als ik blij van 🙂 Daarom vandaag in De Vijf: vijf kleine daden die ik regelmatig doe om iemand blij te maken.

1. Portemonneetje met kleingeld
Ik vind het altijd een heel vervelend gevoel als iemand mij om geld vraagt en ik helemaal niets bij me heb. Natuurlijk valt er over te discussiëren dat het niet nodig zou moeten zijn dat mensen bedelen en dat misschien niet elke bedelaar dit om zuivere redenen doet, maar ik ga er vanuit dat deze mensen niet voor hun lol wildvreemden aanspreken om hen om een kleine bijdrage te vragen. Ik probeer er dus voor te zorgen dat ik altijd wat kleingeld bij me heb en daarvoor heb ik een klein portemonneetje dat gemakkelijk in elke jaszak of tas past. Dat portemonneetje vul ik regelmatig bij met het geld uit onze kleingeldpot. Zo kan ik eenvoudig iemand een beetje blij maken. Volgens mij is alleen al het feit dat je blijft staan, aandacht hebt voor de vrager en de moeite doet om wat te geven al heel fijn voor mensen die uit noodzaak deze hulp moeten vragen.

2. Fietsachterlichtjes uit doen
Het begint een beetje een sport te worden… Ik zie zo vaak fietsachterlichtjes die nog branden. Het is een kleine moeite om deze uit te doen. Alhoewel…soms kan ik het uitknopje niet vinden. Ik sta dan een paar minuten te friemelen aan dat lampje en geef het dan toch maar op. Het moet er namelijk best wel raar uitzien dat ik bij de fiets van een ander sta te hannesen. Ik stel me altijd voor dat ik de mensen die hun achterlicht hebben laten branden heb geholpen om een boete te voorkomen. En het scheelt hen de aanschaf van een nieuw lampje of nieuwe batterijen en dat scheelt weer afval. Hoop ik. Want als ze elke dag hun lampje laten branden, omdat die toch op wonderbaarlijke manier uitgaat, gaat die vlieger natuurlijk niet op.

3. Iemand helpen die het zichtbaar lastig heeft
Ik heb eens meegemaakt, toen ik nog een auto had, dat mijn auto na het tanken niet meer wilde starten. Het was een oude Renault 5 met behoorlijk wat kuren, dus ik keek er niet raar van op. Het was wel vervelend dat mijn auto nog naast de pomp stond en hij daar dus weggeduwd moest worden. Ik zette de auto in zijn vrij, stapte uit en begon tegen de auto en het portier te duwen om de auto naar een parkeerplaats verderop te rollen. Het was een heel gedoe, want ik kreeg de auto eerst niet goed vooruit en daarna ging het ietsjes bergafwaarts en dus te hard! Ondanks dat er meerdere mensen bij het tankstation waren, nam niemand de moeite te vragen of ik hulp nodig had. Ik vond dat best een beetje jammer, ook al is het me uiteindelijk prima gelukt de auto op de parkeerplaats te krijgen. Ja, ik had ook zelf om hulp kunnen vragen, maar daar was ik op dat moment te trots voor 😉

Als ik iemand zie die hulp nodig heeft, dan probeer ik als het even kan een helpende hand te bieden. Ik denk dat het fijn is wanneer je op zulke momenten op de steun van iemand anders kan rekenen. Een auto met pech van een kruispunt duwen, meefietsen met een meisje dat net gevallen was zodat ze veilig thuis zou komen of mensen met een buggy de trein in en uit helpen, ik doe het graag. En ik hoop natuurlijk dat anderen mij dan ook helpen wanneer ik in een onhandige situatie zit! What goes around, comes around, toch?

4. Een nog geldige dagkaart voor de trein weggeven
Wij reizen heel regelmatig flinke stukken met de trein. We hebben geen auto, maar willen wel graag onze familie en vrienden die door heel Nederland wonen zien. Om de kosten van al deze treinritjes in de hand te houden, checken we voor vertrek altijd of er nog goedkope treinkaartjes in de aanbieding zijn. Via de site Treinreiziger.nl kun je gemakkelijk zien welke winkel een aanbieding heeft. Elke maand zijn er verschillende kaartjes te koop. Er zijn kaartjes die alleen geldig zijn op een bepaald traject, maar vaak kunnen we ook dagkaartjes kopen waar een dag onbeperkt mee gereisd kan worden. Wanneer we dan ’s avonds weer op Den Haag Centraal aankomen, proberen we deze kaartjes vaak nog weg te geven aan mensen die op dat moment bij de automaat een kaartje aan het kopen zijn. Zo hebben we al verschillende mensen verrast met een gratis ritje!

5. Een wildvreemde een complimentje geven
Ik klets graag en dat is eigenlijk nog zacht uitgedrukt. Op mijn rapporten van de basisschool stond vaak bij de opmerkingen geschreven: ‘Natasja doet het goed, maar kletst wel te veel.’ En dat praatgrage heb ik nooit verleerd, alhoewel ik nu wel goed mijn best doe om ook oprecht te luisteren naar mijn gesprekspartners.

Doordat ik zo gemakkelijk mijn mond opentrek, vind ik het ook geen probleem om wildvreemde mensen aan te spreken. En dan het liefst in de positieve zin natuurlijk! Als ik dus iemand met prachtig haar, een mooie jas of een tof idee tegenkom, dan schroom ik niet om dat tegen hem of haar te zeggen. Dat het krijgen van complimenten van wildvreemden niet vaak gebeurt, is af te lezen van de verbaasde gezichten van de mensen die ik complimenteer. Maar van de glimlach die daarna meestal verschijnt, word ik zelf ook weer blij!

Er zijn verschillende (online) initiatieven die zich ook inzetten om kleine, lieve daden te stimuleren. De 100 acts of kindness om een kindness ninja te worden, bijvoorbeeld. Of de app Happy Deed. Het project van Rachel van de Pol vind ik helemaal geweldig: zij deed elke dag een goede daad en legde dit online en in een boek vast.

Welke kleine daden doe jij om de mensen om je heen een glimlach te bezorgen?