Tag: gratis

Ontspullen to the max: hoe is The Minimalism Game ons vergaan?

Minimalism Game, het resultaat

Of het al echoot in ons huis, vroeg iemand mij deze week. Nee, dat niet, maar we hebben wel van 455 items besloten dat ze ons huis gaan verlaten. In augustus maakten Gerbrand en ik het ontspullen nog een graadje zwaarder: we besloten The Minimalism Game te doen. Daarbij doe je op dag 1 één item weg, op dag 2 twee, op dag 3 drie, enzovoorts. De Game duurt officieel 30 dagen waarbij je dus 465 spullen de deur uit doet. Wij besloten er 31 dagen van te maken om te zien of het zou lukken om 496 items te ontspullen, na alle ontspulrondes die we al gedaan hadden.

Je hebt het al gelezen, die 496 hebben we niet gehaald. Maar het scheelde, tot mijn verbazing, niet veel! Met 455 items zitten we slechts 41 spullen van ons doel af en maar 10 items van het originele aantal van 465 af. Ik had echt niet verwacht dat we nog zoveel dingen weg konden doen. Gerbrand en ik hadden er een zwaar hoofd in toen we begonnen aan de challenge: hoe ver zouden we gaan komen? We hadden voor ons gevoel alle kasten en kamers al grondig aangepakt. En bijna 500 spullen klinkt als een immense berg! Toch vlogen de dagen en spullen voorbij. Tot ergens rond dag 20 ging het met gemak, daarna moesten we toch behoorlijk in doosjes, lades en kasten graven om spullen op te duiken. Maar alle items die we op Instagram gedeeld hebben, zijn ook echt overbodig. We hebben niets ontspuld, omdat we nu eenmaal de challenge aangegaan waren. En daarom haalden we ook de 496 spullen niet, omdat we geen dingen weg wilden doen alleen om het wegdoen.

Ik vond het wel intensief, om elke dag bezig te zijn met ontspullen. We moesten dagelijks over veel items een beslissing nemen, ook op dagen dat we minder tijd hadden of moe waren. Met tegenzin zochten we dan in huis naar overbodige dingen, legden deze klaar op de keukentafel voor de Instagramfotosessie en verplaatsten de stapel naar de ‘ontspulhoek’. Daar groeide de berg spullen gestaag. Af en toe konden we al wat items de deur uit doen; we laadden bijvoorbeeld de auto van mijn zusje vol en er kwamen mensen Flow-boekjes en leesboeken ophalen die ze op Instagram hadden zien staan. Ook konden we een Billy boekenkast (nog maar eentje over!) verkopen en dat maakt de woonkamer al een heel stuk leger. Maar de rest is er nog. En ik merk dat dat veel onrust geeft. In ons hoofd hebben we deze spullen al weggedaan, maar we zien ze nog en ze nemen daardoor nog fysieke en psychische ruimte in. Want voor elk item willen we een goed adres vinden. Dat betekent spullen online zetten die verkocht kunnen worden, spullen bewaren voor geïnteresseerden die het op een specifiek moment komen halen of krijgen, dingen naar de kringloop/het asiel/kledingbak brengen, boeken in etappes naar de Little Free Library brengen. Al die zaken kosten tijd en energie. Voor mijn gevoel zitten we dus nog middenin de challenge, alhoewel we geen nieuwe beslissingen meer hoeven te nemen. Het is ook niet helemaal volgens de regels van The Minimalism Game, om de spullen nog in huis te hebben. Officieel moeten de items dezelfde dag voor middernacht je huis verlaten hebben. Maar wie krijgt dat nou voor elkaar, zonder dingen klakkeloos weg te gooien?!

31 dagen ontspullen, het resultaat

Alle 455 items in één collage… Wat een hoop!

Er zit nog een nadeel aan het feit dat veel van de spullen er nog zijn. Ze gaan dan nog minstens één keer door onze handen voor ze definitief weg zijn. Ik weet zeker dat ik niets meer wil houden, maar ik merk dat ik bij sommige dingen toch weer even stilsta. Die stapel Flow Weekly’s bijvoorbeeld. Ik bladerde er in om te checken of ik er geen notities in had gemaakt, voor ze opgehaald zouden worden. Ik werd er meteen vrolijk van: al die mooie illustraties, quotes en gezellige pagina’s. Het verzamel-en-dit-wil-ik-houden-gevoel kwam weer boven. Maar ja, ze lagen al tijden te verstoffen in mijn kast en ik zou ze nu ook echt niet gaan gebruiken. Dus ik besloot eigenlijk nogmaals om ze weg te doen. Ditzelfde geldt voor de kleding die ik ontspuld heb: dat staat in twee boodschappentassen in de stellingkast. Een klein deel ga ik proberen te verkopen, een paar items gaan naar een vriendin en dan moet ik de rest nog uitzoeken voor het Leger des Heils. Het gaat echt weg, maar dat moet ik wel steeds opnieuw bevestigen. Zo’n Minimalism Game helpt dus geweldig om razendsnel te ontspullen en zorgt er ook voor dat je steeds makkelijker beslissingen neemt. Maar wanneer je niet snel genoeg de spullen écht de deur uit doet, maak je het jezelf heel lastig. De Minimalists hadden een goed punt met de regel ‘voor middernacht het huis uit’. Mijn tip: neem de tijd om te ontspullen en zorg dat de items die weg moeten, niet te lang meer in je huis blijven staan.

Als we trouwens kijken naar alle items die sowieso nog weggaan als we gaan verhuizen naar het tiny house, dan komen we nog ruim boven de 50 items extra uit. Dat zijn alle meubels, een aantal opbergmanden, schilderijen, kasten, de wasmachine, de oven, lampen, planten en ga zo maar door. Die kunnen we nu nog niet de deur uit doen, want leven in een leeg huis is ook zo wat 😉 Maar we hebben er in gedachten al afscheid van genomen. De komende tijd staat in het teken van het daadwerkelijk weg doen van de nu ontspulde spullen. Helaas lukt dat niet in één dag (I wish!), maar we gaan proberen de berg regelmatig aan te pakken. Dat is voor de rust in ons huis en in onze hoofden een stuk gunstiger!

Ontspullen: iets dat weg moet, moet ook écht weg

Ontspullen, spullen wegbrengen naar de kringloop of verkopen op Marktplaats

Ik merk dat ik de smaak van het ontspullen goed te pakken heb. Ik wil alles nu, meteen, instant aanpakken. Alles wat weg kan, moet weg. We hebben alle ruimtes al aangepakt en zelfs de schuur is uitgezocht. Elke kast, alle lades, elke tas, alles is al meerdere keren door onze handen gegaan. Hebben we het nodig? Heeft het waarde, op welke manier dan ook? Nee? Dan gaat het weg, op naar iemand die het wel kan gebruiken of waarderen. Ons huis wordt leger en leger, al zie je dat nog niet zo goed, omdat de grote spullen er uiteraard nog staan. De meeste kasten, tafels, stoelen en andere meubels gaan de deur pas uit wanneer de verhuizing naar ons tiny house eraan komt. En dat duurt helaas nog een klein jaartje…

Het is fijn, om zo bewust bezig te zijn met wat we nodig hebben. Ik weet nu precies wat we hebben en waar het ligt. Ook merk ik dat ontspullen een continu proces is. Ook al pakken we het in grote opruimrondes aan, na een tijdje voel je ineens dat bepaalde items die we eerst wel wilden houden, toch niet meer nuttig of waardevol te zijn. Loslaten is een proces en dat gaat steeds gemakkelijker. Soms sta ik met iets in mijn handen en besluit ik op dat moment dat het weg kan. Dan gaat het naar onze ‘weggeef/verkoop/kringloop-hoek’ in de kleine slaapkamer. Daar staan alle spullen die we al ontspuld hebben en die nog naar hun volgende bestemming gebracht moeten worden. Een zak met handdoeken en lakens voor het asiel bijvoorbeeld. Een koffiezetapparaat en strijkijzer die op Marktplaats gezet moeten worden. Een aantal boxen met kleding die nog naar een kledingbak gebracht moeten worden. Een plastic vergiet en een plastic kom die vervangen zijn door emaille soortgenoten, omdat we minder plastic in de keuken willen gebruiken.

Minimaliseren, spullen ontspullen, verkopen, naar de kringloop brengen

Ook in de schuur staat nog een voorraadje spullen die in ons hoofd al een andere bestemming heeft gekregen, maar nog wacht om daar daadwerkelijk te komen. En dat is dus meteen ook een leerpuntje van dit ontspulproces: spullen waarover je al een beslissing genomen hebt, moeten ook zo snel mogelijk weggebracht worden. Want nu ligt het er nog. Weliswaar niet meer op dezelfde plek, maar het neemt nog steeds ruimte in en daarmee kost het ons nog steeds energie. Regelmatig denk ik: oh ja, dat moet ook nog op Marktplaats. En ik zou nu toch echt eens langs het asiel moeten fietsen. De ontspul-todolijst groeit en groeit en dat voelt niet heel erg rustgevend.

Ik moet nu ook weer niet té streng voor mezelf zijn: soms lukt het met alle andere taken die ook gedaan moeten worden gewoon even niet om alles aan te pakken. Dan is het helemaal niet zo erg om de spullen te parkeren op een pauzeplek. Dat geeft op dat moment meer rust dan te proberen 28 uur in een dag van 24 uur te proppen en toch maar met je vermoeide lijf en hoofd naar het asiel aan de andere kant van de stad te fietsen om die zak met handdoeken af te leveren. Maar ik merk dat het niet te lang moet duren. Op dit moment zijn er zoveel spullen die weg moeten, dat ze me in de weg zitten. Er is natuurlijk maar één oplossing: wegbrengen en verkopen die hap! Laten we nu net vanaf deze week vakantie hebben, Gerbrand en ik. En omdat we niet op vakantie gaan, maar lekker thuisblijven, is dit de perfecte gelegenheid om de spullen echt te ontspullen. Zo gaat deze thuisblijfvakantie voor extra rust zorgen!

Een oude liefde

Het was best wel een vreemd gebouw, de bibliotheek in mijn geboortedorp. Vooral de puntdaken vielen op: vijf grijze piramide-achtige punten op een nogal hoekig gebouw. Eigenlijk paste het helemaal niet bij de bebouwing in de rest van het dorp. Wekelijks was ik er te vinden, langzaam lopend tussen de rekken, mijn hoofd schuin om de ruggen goed te kunnen lezen. Ik las alles wat ik ook maar enigszins interessant vond en sommige boeken meerdere keren. Al snel mocht ik, na het afleveren van een toestemmingsbriefje ondertekend door mijn moeder, boeken uitzoeken op de volwassenenafdeling. Stephen King was toen mijn favoriete schrijver, lekker griezelen met It en Carrie.

Nostalgie! (bron: https://goo.gl/images/TQMw0c)

De zomervakantie was altijd een groot feest: dan mocht je het dubbele aantal boeken lenen. Acht per persoon: samen met mijn zusje sleepte ik zestien boeken naar huis. Het liefst zo dik mogelijk, om al die weken vakantie lezend door te kunnen brengen. Thuis bouwde ik een leesnestje: ik verzamelde alle kussens uit het huis en maakte van mijn bed een zachte wegkruipplek. Ik sloot het felle zomerlicht buiten en installeerde me tussen de kussens met de stapel boeken binnen handbereik. Ik las en las en las, tot mijn ogen prikten en ik het gevoel had me in een andere wereld te bevinden.

Op mijn achttiende was de liefde voor de bieb over: ik moest zelf betalen voor een lidmaatschap en had besloten dat de boeken die ik wilde lezen ook in mijn kast moesten komen te staan. Ik wilde mijn eigen collectie voor mijn grootste boekendroom: een bibliotheekkamer. Zo eentje met boekenkasten tot aan het plafond en een laddertje. Een oud bureau in het midden en een grote, comfortabele stoel waar je helemaal in weg kunt kruipen. Hoe dromen en wensen kunnen veranderen…nu wil ik wonen in een zo klein mogelijk huisje met zo min mogelijk spullen. En daar passen geen kasten vol boeken in, helaas. Langzamerhand ben ik afscheid aan het nemen van de collectie die ik de afgelopen jaren opbouwde en het loslaten gaat me beter af dan ik verwacht had. Maar, ik blijf een lezer, een boekenliefhebber. Een minimalistische, groene boekenliefhebber nu en dus vond ik mijn oude liefde weer terug: de bibliotheek.

Overal in Den Haag hangen grote posters: ‘Leen je rijker!’, ‘Leen je wijzer!’. De bibliotheken in Den Haag willen iedereen kennis laten maken met de bieb en je kunt dus tot 1 oktober drie maanden gratis lid worden. Zonder verplichtingen. Perfect! Een beter moment voor deze reclamecampagne had er niet kunnen zijn: nu ik zelfstandig ondernemer ben, is mijn leesbehoefte alleen maar toegenomen. Bovendien wil ik niet elke dag aan mijn eigen keukentafel zitten en is de bieb als werkplek een goede afwisseling. Al de dag na mijn aanvraag lag mijn lenerspas op de mat. De pas moest geactiveerd worden in de bieb, dus liep ik in het zonnetje naar het centrum met mijn laptop in een rugtas op mijn rug. Ik maakte een rondje door het immense gebouw van de Centrale Bibliotheek in Den Haag, waar de bibliotheek uit mijn jeugd een aantal keren in zou passen, en koos een werkplek bij een raam met uitzicht op de ingang van het stadhuis. Ik heb er een paar uur fijn zitten schrijven en daarna heb ik vier boeken over groene onderwerpen meegenomen: Kiezen bij de kassa (een publicatie van het Sociaal en Cultureel Planbureau), Praktisch Idealisme van Natasja van den Berg en Sophie Koers, No Impact Man van Colin Beavan en De Verborgen Impact van Babette Porcelijn. Ik zag ook een aantal grote kasten met tijdschriften. Daar vond ik onder andere het blad Genoeg, The Optimist en Down to Earth. Die mag je niet lenen, dus ik ga wat uurtjes vakliteratuur lezen inlassen de komende tijd. En na die drie gratis maanden? Dan word ik natuurlijk gewoon betalend lid, een abonnement is namelijk supervoordelig! Je kunt al lid worden vanaf 15,50 euro per jaar.

Zulke labels zijn ook gewoon pure nostalgie 🙂

Boeken lenen bij de bibliotheek past helemaal bij mijn groene manieren: ik schaf geen boeken meer aan om na één keer lezen te laten verstoffen in de kast (en velen met mij), ik kan er ebooks lenen waarvoor ik niet eens de deur uit hoef en ik steun met een lidmaatschap een organisatie die lezen wil bevorderen en zich hard maakt om mensen kennis te laten maken met een zo breed mogelijk palet aan informatie. En in de Centrale Bibliotheek zit zelfs een loket van Duurzaam Den Haag, waar ze onder andere regelmatig een planten/tuinspreekuur hebben. Ik ben blij dat de liefde tussen de bieb en mij weer opgebloeid is 🙂

Hoe begin je zelf een Little Free Library/minibieb?

In 2015 zette ik een klein groen huisje met een rood dak op een paal in onze wijk. Net naast een parkeerautomaat, aan een weg waar altijd wel iemand rijdt of loopt. Het is een Little Free Library, een plek waar mensen boeken kunnen ruilen, brengen en halen. Ondanks geluiden als: ‘die wordt vast snel gesloopt’ en ‘straks stelen ze de boeken’ (wat technisch gezien niet kan met gratis boeken ;)), wilde ik het toch proberen. En met succes! Het kastje staat er alweer ruim twee jaar en het gaat super!

Natuurlijk ontkwam het kastje niet aan wat vandalisme. Het deurtje heeft er twee keer uit gelegen, er is vuurwerk in afgestoken (gelukkig branden boeken niet gemakkelijk) en er heeft graffiti opgestaan. Ik vond dat ergens zelfs wel stoer, mijn allereerste tag! Gelukkig kon alles gemakkelijk gerepareerd worden, door mij of een handige buurman, en het grootste deel van de tijd gaat het hartstikke goed. Buurtbewoners brengen en halen continu boeken; het kastje is bijna nooit leeg. En gebeurt dat wel, dan heb ik altijd zelf nog een voorraadje achter de hand.

Een Little Free Library (LFL) of minibieb is een mooie manier om van je gelezen boeken af te komen. Bij mij staan ze toch maar stof te vangen en dan maak ik er liever iemand anders blij mee. Een LFL zorgt er ook voor dat iedereen op een laagdrempelige manier toegang heeft tot boeken. Ook als je geen geld hebt voor een lidmaatschap van de reguliere bibliotheek, kun je bij een LFL naar hartenlust boeken halen en weer terugbrengen. Ik vind altijd de meest uiteenlopende boeken in het kastje, in verschillende talen en met heel verschillende onderwerpen, een teken dat een heel diverse groep er gebruik van maakt. En ook veel kinderen zijn nieuwsgierig naar het roodgroene huisje en komen graag snuffelen. Daarom is mijn Little Free Library ook meteen een Kinderzwerfboekstation.

Zelf een LFL/minibieb beginnen: waar zet je het kastje neer?
Heb jij ook stapels boeken die je kwijt wilt en/of is er in jouw buurt geen minibieb? Zelf een kastje neerzetten is helemaal niet moeilijk! Stap 1 is uiteraard: waar zet je het neer? Er zijn twee opties: je kunt een kastje plaatsen op eigen grond of op grond van de gemeente. Mijn biebje staat op gemeentegrond en ik vond het daarom wel zo netjes om eerst met de gemeente te overleggen over de plaatsing. Best een beetje spannend, ik was heel benieuwd hoe ze zouden reageren op mijn initiatief. Gelukkig waren ze meteen enthousiast! In een gesprek op het gemeentehuis werden alle mogelijkheden en vragen doorgenomen en kreeg ik alle hulp die ik nodig had. Op de dag van de plaatsing kwam er een busje vol sterke mannen om beton te storten voor de paal en het kastje stevig op zijn plek te zetten. De gemeente zorgde zelfs voor een keurig betegeld paadje naar de Little Free Library, zodat bezoekers niet bang hoeven te zijn voor vieze schoenen. En het allermooiste van onze samenwerking: ik kreeg de kosten van de bouw retour, via een subsidie. Deze kon ik indienen via de buurtvereniging, die optrad als rechtspersoon. Een subsidie was voor mij geen voorwaarde voor de plaatsing, ik had het kastje zelf met liefde gesponsord, maar het was mooi meegenomen. En het liet zien dat de gemeente Den Haag graag investeert in buurtinitiatieven.

Als je het kastje in je eigen tuin zet, hoef je geen toestemming van de gemeente te hebben. Je kunt dan meteen aan de slag met de bouw. Ook daarvoor heb je verschillende opties. Je kunt een bestaand kastje omtoveren tot een Little Free Library of een geheel nieuwe bieb bouwen. Het hangt er een beetje vanaf hoe handig je bent. Online vind je genoeg inspiratie voor een mooi kastje, op Pinterest bijvoorbeeld.

Little Free Library, minibieb, Kinderzwerfboekstation: wat is wat?
Er staan inmiddels duizenden kastjes in Nederland en nog vele duizenden meer wereldwijd. Sommige kastjes zijn Little Free Libraries, anderen zijn minibieb en/of Kinderzwerfboekstation. Maar wat houden al deze namen precies in?

Een Little Free Library is een kastje dat officieel aangesloten is bij de Amerikaanse organisatie. Wil je deze naam legaal voeren, dan betaal je eenmalig 40 dollar voor de aanmelding van jouw bieb. Hiermee steun je het goede werk van de Little Free Library-organisatie en krijg je zelf een uniek nummer, een bordje met dat nummer voor op je bibliotheek en een informatiepakket. Mijn biebje is aangesloten bij deze organisatie, heeft nummer 8352 en is ook op deze kaart te vinden. Het bordje dat op mijn bibliotheek zit, is trouwens gemaakt van hout van een 100 jaar oude Amish-schuur uit Amerika 🙂

Minibieb is een Nederlands initiatief, gestart door Mirjam van boekenblog seventyeight.nl. Elke Little Free Library is ook een minibieb. Maar niet elke minibieb is een Little Free Library, daarvoor moet het kastje officieel geregistreerd worden. Aan jou dus de keuze of je voor een minibieb gaat of een Little Free Library wil toevoegen aan de kaart.

En dan zijn er ook nog Kinderzwerfboekstations. Bij een Kinderzwerfboekstation vinden kinderen, de naam zegt het al, zwerfboeken. Elk zwerfboek is voorzien van een sticker met daarop uitleg en een uniek nummer. Het boek is daarmee geregistreerd en zo vindbaar voor elke lezer die het in handen krijgt. Zo kunnen kinderen hun gelezen boeken volgen. Dat maakt boeken lezen en uit zwerven sturen nóg leuker. Als je je biebje aanmeldt als Kinderzwerfboekstation, ben je stationschef. Je wordt dan op de hoogte gehouden van leuke acties rondom kinderboeken én kunt regelmatig een gratis pakket met gloednieuwe kinderboeken aanvragen. Ik heb dat nu twee keer gedaan en maak daarmee de kinderen in onze wijk heel blij.

Bouw je kastje
Het ontwerp van mijn kastje komt van de Little Free Library site, op deze pagina vind je alle informatie die je nodig hebt. Ik ben zelf niet handig genoeg om iets te bouwen, maar gelukkig is mijn vader dat wel. Hij kluste het huisje in elkaar en ik heb het daarna geschilderd. Met een goede verf voor buiten zorg je ervoor dat het kastje tegen alle weersinvloeden bestand is. Let er verder bij het maken van het kastje op dat het veilig is. Vermijd scherpe randen en gebruik voor het raampje geen glas. Dit is te breekbaar én gevaarlijk. In het deurtje van mijn LFL zit plexiglas. De veiligheid van mijn minibieb was trouwens een belangrijk punt voor de goedkeuring door de gemeente. Omdat het kastje in de openbare ruimte staat, ben ik ervoor verantwoordelijk dat het veilig te gebruiken is. En wanneer dat door beschadigingen niet het geval is, moet ik dat oplossen.

Natuurlijk kun je ook een al bestaand kastje gebruiken als minibieb. Zorg ervoor dat alle naden goed waterdicht zijn en het deurtje goed sluit. Bij een flinke windvlaag wil je geen boeken over straat zien waaien. Bedenk ook hoe hoog je het kastje maakt. Ik vind het bijvoorbeeld heel belangrijk dat ook kinderen naar hartenlust boeken kunnen halen en brengen, dus kunnen zij gemakkelijk bij de onderste plank. Daar leg ik dan ook de kinderboeken neer.

Vullen maar!
Je hebt de perfecte plek voor je biebje, het kastje staat geverfd klaar, nu is het de hoogste tijd om het te vullen. Als boekenwurm heb ik eigenlijk altijd wel een stapeltje boeken die ik kan missen. Het is echter heel eenvoudig om aan een goede voorraad voor je minibieb te komen. Kondig bij familie en vrienden aan dat je een Little Free Library start en let op mijn woorden: je wordt overspoeld met kilo’s en kilo’s boeken. Wees wel een beetje streng op wat er precies in je bieb mag staan: zorg voor een goede mix, zodat het voor een grote groep mensen interessant blijft om regelmatig in jouw kastje te snuffelen. Oude, vieze boeken haal ik weg uit mijn Little Free Library, deze worden nooit meer meegenomen. Ook pamfletten en ander reclamemateriaal gooi ik weg, daarvoor zijn genoeg andere plaatsen beschikbaar.

Klaar? Van start!
Kastje gebouwd, met boeken gevuld en klaar om van start te gaan? Toen ik twee jaar geleden mijn kastje neerzette in de wijk heb ik dit zonder aankondiging in de buurt gedaan. Het biebje staat op zo’n zichtbare plaats, dat iedereen het wel een keer tegenkwam. Staat jouw kastje in een wat rustigere omgeving? Of wil je graag je buurtgenoten laten weten waar ze hun gelezen boeken kwijt kunnen? Je kunt overwegen om flyers rond te brengen. Ook wijkkranten en lokale nieuwssites vinden dit soort berichten altijd erg leuk!

Mijn kastje heeft ook zijn eigen Facebookpagina. Hierop plaats ik af en toe foto’s en deel ik berichten over de status van de bieb. Rond Oud & Nieuw haal ik hem bijvoorbeeld weg en dat kondig ik op de pagina aan. De naam van de Facebookpagina staat op het dakje, zodat buurtbewoners mij een berichtje kunnen sturen als er wat mis is of wanneer ze vragen willen stellen. En daar wordt regelmatig gebruik van gemaakt. Soms checken mensen ook in via Facebook als ze bij het kastje staan en dat vind ik helemaal leuk om te zien.

Zet je bieb online op de kaart
Er zijn verschillende sites waar je je bieb online in de spotlights kunt zetten. Heb je jouw kastje als Little Free Library geregistreerd, dan kun je het op de officiële kaart laten zetten. Voor Nederlandse minibiebs is er een aparte verzamelpagina: minibieb.nl. En ook op Nudge is een pagina om boekenkastjes te registreren. Zo kunnen nog meer mensen jouw kastje vinden!

Voor nog meer tips over minibiebs/LFL’s en om in contact te komen met andere beheerders, kun je je op Facebook aansluiten bij deze besloten groep.