Tag: koopgedrag

Ontspullen: meer dan alleen flink opruimen

Ontspullen en minimaliseren zijn hip. Je kunt geen krant of tijdschrift openslaan, geen website of blog lezen zonder drie keer te struikelen over opruimtips, minimalism challenges of before-and-after-foto’s na een flinke ontspulronde. In Facebookgroepen over minimaliseren worden foto’s gedeeld van huizen die ontdaan zijn van alle franje. Nergens is meer een frutsel of fotolijstje te bekennen. Waar de ene groep deze leegte bejubelt, wordt door anderen het nut van chaos en het verzamelen van spullen maar weer eens benadrukt. Want creatieve mensen zouden het niet zo goed doen in een ordelijke, opgeruimde omgeving. Die hebben een (lichte mate van) rommel om hen heen nodig, om out of the box te kunnen denken of inspirerende ingevingen te krijgen.

Het beeld is heel zwart-wit: of je leeft minimalistisch en je huis is leeg óf je bent een onverbeterlijke verzamelaar die zijn rolschaatsen van vroeger terugvindt achter een stapel Viva’s die nooit gelezen zijn en naast die lelijke lamp die je vijf jaar geleden kreeg van je schoonmoeder. Ik snap dat zulke artikelen beter gelezen worden dan genuanceerde verhalen waarin het allemaal wat minder goed samen te vatten is in ‘tien opruimtips’ of ‘twintig manieren om minimalistisch te leven’. Maar voor mij is ontspullen meer dan alleen goed opruimen en heel veel spullen wegdoen. Het is meer dan streven naar een leeg huis of zo min mogelijk spullen (want hoe tel je dan? Tellen sokken als twee items of als één paar? Hoort de oplader bij de telefoon of zijn het twee dingen? Ik tel dus gewoon niet…). Het is een manier van leven die op veel meer vlakken verandering brengt. Ja, het begint met uitzoeken, opruimen en spullen verkopen, weggeven en weggooien. Maar de rust die ontspullen je kan brengen, zal niet blijvend zijn wanneer na een paar maanden flink opruimen er niets aan je manier van omgaan met spullen veranderd is.

Inmiddels is onze huiskamer een stukje leger dan op deze foto. Maar nog steeds niet kaal en wit 😉

Een minimalistisch leven is voor mij een leven waarin alleen die spullen een plekje hebben die voor mij van nut of waarde zijn. Zonder die spullen zou ik niet comfortabel kunnen leven. En daar zit meteen ‘het probleem’ waardoor we nu overspoeld worden met artikelen die helemaal voor of juist helemaal tegen ontspullen zijn. Want wat zijn voor mij de spullen waar ik niet zonder kan? En welke spullen zijn dat voor jou? Dat zijn vast niet dezelfde spullen waarmee jouw moeder haar leven prettig zou inrichten. En ook haar buurman denkt er weer heel anders over. Het is een dooddoener, maar de ene minimalist is de andere niet. Waar de een dolgelukkig wordt van het feit dat al zijn bezittingen in één koffer passen, zal de ander toch echt niet zonder zijn uitgebreide visuitrusting kunnen. En dat is prima. Het gaat erom dat de spullen waarmee je je omringt, daar niet alleen zijn omdat ze er nou eenmaal zijn. Dat zijn dus geen spullen waarvan je al niet eens meer wist dat je ze had of waarvan je, zonder het te weten, meerdere exemplaren hebt. Je weet wel: die dingen die je bewaart ‘voor het geval dat’ en waarvan je eigenlijk best weet dat ‘het geval dat’ zich zeer waarschijnlijk niet snel zal voordoen. Dat zijn dus de spullen in die ene la die nog nauwelijks dichtgaat, omdat deze overstroomt met pennen, halflege rolletjes tape, elastiekjes, verbogen paperclips, paracetamol die over de datum is en een half rolletje pepermunt. Dat soort ruis is het waard om flink op te ruimen.

Maar het houdt daar zeker niet op. Het draait ook om wat je nog consumeert. Welke aankopen doe je en waarom? Het heeft natuurlijk geen enkele zin om alles je huis uit te gooien wanneer je de maand daarna weer vier vaasjes, een nieuwe koekenpan (met de nieuwste aanbaklaag, vást veel beter dan die koekenpan die je nu gebruikt!) en grappige kussensloopjes in een trendkleur koopt. Ik merk dat ontspullen en minimalistisch leven een groot effect hebben op mijn koopgedrag. Waar ik vroeger gemakkelijk hebbedingetjes en handige items mee naar huis sleepte, denk ik nu wel tien keer na voor ik iets koop. Want hoe lang heb ik er plezier van? Is het het geld waard? Heb ik het echt nodig of wil ik alleen kopen om het kopen? Want dat laatste deed ik achteraf gezien best vaak. Een aanbieding die je niet kunt weerstaan, een mooi vaasje dat zo leuk op de salontafel zou staan, een item dat ik ‘echt, echt’ nodig had maar dat vervolgens maanden ongebruikt op de plank lag. Impulsaankopen waren mij niet onbekend. Maar nu ik me bewust ben van de impact die dergelijke spullen op mij en mijn vrijheid hebben, is een middagje ‘shoppen om het shoppen’ niet meer aan mij besteed.

De waarde van ontspullen zit voor mij niet alleen in de leegte die het oplevert, maar juist ook in de vrijheid die het mij geeft. Minder spullen brengt rust in mijn woonomgeving, het geeft me rust omdat ik niet meer naar koopprikkels hoef te luisteren en het zorgt ervoor dat ik veel minder uitgeef en zo meer financiële vrijheid heb om dingen te doen die écht van waarde zijn: dingen ondernemen met mijn geliefde, mijn familie en vrienden.