Tag: milieu

Elf mensen, één uurtje: hoeveel afval haalden we van het strand?

TrashUre Hunt afval rapen op het strand Scheveningen

Het was stralend weer. Zo stralend, dat er werd gewaarschuwd voor een zeer hoge zonkracht. Op het strand van Scheveningen lagen rond het middaguur veel mensen, hopelijk goed ingesmeerd, heerlijk te relaxen. In de branding renden kinderen enthousiast gillend achter elkaar aan. Zomer, dat betekent volle stranden. Maar volle stranden betekent helaas ook veel zwerfafval. Daar kun je je boos over maken, maar je kunt er ook iets aan doen, vonden Sara van Groenmetsaar en ik. Dus maakten we een Facebookevent aan en stonden we 9 juli met z’n elven, gewapend met handschoenen en boodschappentassen bij het museum van TrashUre Hunt klaar om in een uurtje het strand iets schoner te maken.

We besloten ons te concentreren op het stuk strand vanaf de Reddingsbrigade tot iets voorbij de pier. Al op de boulevard begon iedereen fanatiek te rapen. De eerste blikjes, plastic verpakkingen en vooral veel sigarettenpeuken verdwenen in de tassen. De motivatie om zoveel mogelijk te verzamelen was groot: bij terugkomst zou de opbrengst gewogen worden en worden toegevoegd aan een groot bord op de wand van het museum. Daar worden alle acties van de Summer Challenge dagelijks bijgehouden. Er zaten zelfs al dagen van 84 en ruim 100 kilo afval bij! Dat zouden wij met elf mensen in een uur niet gaan redden; toch waren we benieuwd hoeveel we wel zouden oprapen. De stranden worden namelijk elke avond schoongemaakt door de gemeente. Toen we eenmaal op het zand liepen, leek er op het eerste gezicht inderdaad niet veel afval te zijn. Wat kleine stukjes plastic, hier en daar een rietje en toch wel weer heel veel peuken, dat was wat de eerste meters opleverden. Daarmee zouden we niet zoveel kilo’s binnenslepen.

Zwerfafval sorteren bij het museum van TrashUre Hunt

Foto: Nils Bloem

Maar hoe langer we liepen, hoe meer we zagen liggen. Ik deelde een tas met Gerbrand en op een gegeven moment vonden we een kapot bierflesje dat half onder het zand begraven lag. Met zoveel mensen op blote voeten hadden deze scherven heel wat schade kunnen veroorzaken. We hebben alle stukjes zo zorgvuldig mogelijk uit het zand gehaald. Hoe dichter we bij de pier kwamen en hoe meer onze ogen gefocust waren op zwerfafval, hoe meer we vonden. Natuurlijk heel veel afval dat we verwachtten: blikjes, plastic flesjes, lege sigarettenpakjes en billendoekjes. We vonden ook een zakje met nog een klein beetje wiet erin, een oude handdoek (ik heb gekeken of deze echt niet meer van iemand was ;)), een kledinghanger en een paar kinderslippertjes. Die laatste vondst hebben we niet meegenomen, maar op een container gezet. Wellicht kon de eigenaar ze dan nog terugvinden.

We werden door veel mensen zwijgend gade geslagen, ik was erg benieuwd wat ze van onze actie dachten. Ik hoop dat de mensen die onze groep zag rapen, in elk geval wél hun afval netjes in de prullenbak zou gooien of mee naar huis zou nemen. Er waren ook mensen die ons complimenteerden. ‘Goed bezig!’ en ‘Wat goed dat jullie dit doen!’, hoorde ik een aantal keren. In de korte gesprekjes met deze mensen kwam naar voren dat ook zij zich ergerden aan al het afval, hier op het strand en in de openbare ruimte in het algemeen. Eén meisje gaf aan zelf ook regelmatig afval te rapen. Verder werden er ook wat mensen aangestoken door onze opruimactiviteiten: we kregen her en der glasscherven aangereikt en een volleyballende meneer onderbrak zijn spel om ons een stuk plastic te brengen. Er waren ook mensen die vroegen of we hun afval wilden meenemen, maar dat was nou juist niet de bedoeling. We kwamen voor het zwerfafval en waren geen afvalophaaldienst.

Sorteren zwerfafval

Foto: Nils Bloem

Om 13.15 uur zouden we weer verzamelen bij het afvalmuseum, maar het was lastig om te stoppen met rapen. Als je eenmaal bezig bent, blijf je rotzooi zien en voelt het heel vervelend om dat te laten liggen. Maar ja, helaas kun je niet alles in één keer opruimen en was het tijd om het gevonden afval te wegen en te sorteren. Terug in het museum bleek dat we in iets meer dan een uurtje 29,5 kilo afval hadden verzameld! Bijna dertig kilo! Meer dan ik van tevoren verwacht had. Zo schoon als het strand op het eerste gezicht lijkt is het dus niet. In het museum van TrashUre Hunt hebben we alle zakken omgekeerd op een grote tafel en de inhoud gesorteerd. Het ‘schone’, droge materiaal kan worden gebruikt voor de tentoonstelling. Uit de tassen kwamen onder andere sokken en een onderbroek, een volle luier, heel veel rietjes, sigarettenpeuken, plastic flesjes en talloze snoeppapiertjes. Femke en Anne (van Den Haag Fossielvrij) hadden onder andere honderden geplastificeerde confettihartjes opgeruimd. Die zijn misschien wel bij een huwelijksaanzoek of een romantisch feestje gebruikt. Zo jammer dat deze mensen er niet bij stil stonden dat de voor hen feestelijke confetti helemaal geen feestje voor de natuur is.

Afval van het strand in Scheveningen

Rond 14.30 uur was alles gesorteerd. Het strandzand dat ook meegekomen was, werd weer schoon teruggebracht naar de plek waar het hoort. Het museum is sinds zondag weer wat ‘schatten’ rijker en wij zijn een hele ervaring rijker. Ik vind het treurig dat je in zo’n korte tijd zoveel afval kunt verzamelen en ben blij dat initiatieven zoals TrashUre Hunt zich inzetten om zoveel mogelijk schoonmaakacties te organiseren en met het museum zoveel mogelijk mensen proberen te informeren over de impact van afval op ons milieu en de natuur. Zo’n zwerfafvalopraapactie is voor mij zeker voor herhaling vatbaar! En dan niet alleen op het strand, maar ook in mijn eigen woonwijk bijvoorbeeld. Ook Sara liet weten meer acties te willen organiseren, dus hou onze blogs in de gaten als je ook eens mee wilt helpen!

Veel dank aan alle mensen die afgelopen zondag meehielpen, jullie zijn kanjers! Er is toch maar mooi weer bijna 30 kilo afval opgeruimd 🙂

Foto: Nils Bloem

Onze groene bruiloft: het vervoer

Groen vervoer voor de gasten van je bruiloft.

Onze familie en vrienden wonen verspreid over Nederland; bijna alle provincies zijn vertegenwoordigd. Er is geen specifieke plaats die voor iedereen even handig te bereiken is, dus hoefden we daar bij het kiezen van onze trouwlocatie geen rekening mee te houden. We hebben een heel speciale plek gekozen die erg goed binnen ons budget past… Een nadeel is wel dat (bijna) iedereen een stuk zal moeten reizen, inclusief Gerbrand en ik. Onze trouwlocatie, die ik nog even geheimhoud, is voor ons ook niet naast de deur.

En dat zorgt meteen voor een uitdaging. Want als iedereen met de auto komt, dan is onze bruiloft meteen een heel stuk minder groen. Dan zouden wij of onze gasten heel wat bomen moeten laten planten om de CO2-uitstoot van deze mooie dag te compenseren. Maar we kunnen het misschien ook wel creatiever oplossen. Ik zou het bijvoorbeeld fijn vinden wanneer zoveel mogelijk mensen met het OV zouden komen. Omdat deze manier van reizen niet voor iedereen zo vanzelfsprekend is, denk ik na hoe we op een zo leuk mogelijke en vooral niet dwingende of belerende manier onze gasten kunnen stimuleren voor het OV te kiezen. Ik snap echter dat het openbaar vervoer niet voor iedereen een optie zal zijn en dat er ook mensen met de auto willen komen. Dan zou het tof zijn om manieren te vinden om zoveel mogelijk mensen uit dezelfde provincie of binnen een bepaalde afstand van elkaar, een zo groot mogelijk stuk met elkaar te laten reizen.

Trouwen: hoe vervoer je je gasten groen?

Zo’n oude Amerikaanse schoolbus is verre van groen 😉

Ik heb al een paar ideetjes. Voor mensen die niet regelmatig met de NS reizen en die geen kortingskaart hebben, kan het erg duur zijn om de trein te pakken. Wij zouden dan een aantal weken van tevoren in de gaten kunnen houden of er rond de bruiloft goedkope treinkaartjes beschikbaar zijn. Bij het informeren van mensen over onze bruiloft, kunnen we hen laten weten dat ze ook goedkoop (én groen) met de trein kunnen komen. Zo trekken we misschien wat mensen over de streep om in hun mooie outfits in de trein te gaan zitten in plaats van met de auto te komen.

De mensen die met de trein komen, moeten vanaf het station naar de trouwlocatie. Er rijden bussen, maar het zou natuurlijk nog gaver zijn wanneer we onze eigen pendeldienst hebben tussen het station en de locatie 😉 Nu is ons budget voor de bruiloft erg beperkt en denk ik niet dat wij het kunnen betalen om de gasten zo te vervoeren, maar na wat googlen zag ik al toffe mogelijkheden ter inspiratie. Zoals dit elektrische ‘treintje’ dat veertien mensen kan vervoeren en op de openbare weg mag. Een beetje gezellig aankleden en de bruiloft begint voor deze gasten al onderweg 😉

Voor de mensen die met de auto komen, had een vriendin een goed idee: we zouden onze gasten van tevoren online, bijvoorbeeld via een besloten Facebookgroep, met elkaar in contact kunnen brengen zodat ze kunnen afspreken om te carpoolen. Als het lukt om de meeste mensen in groepjes van vier naar de bruiloft te laten komen, dan scheelt dat een hoop auto’s en parkeergedoe op de locatie. Oh en een ander idee: mocht er een fabrikant van elektrische auto’s meelezen die op zoek is naar een grote groep testrijders voor één dag: neem gerust contact op 😉

Als mensen op de fiets zouden komen, gaat de mogelijke CO2-uitstoot helemaal flink omlaag. Ik weet echter zeker dat vragen of mensen willen fietsen een flinke stap te ver gaat, hahaha. Alhoewel, misschien zijn er wel sportievelingen die een ‘wedstrijdje’ richting trouwlocatie willen doen op de racefiets… Nette outfit onder de snelbinders, een snelle douche op de locatie en klaar!

Natuurlijk verwacht ik niet dat onze gasten op de fiets komen. Maar het is in elk geval belangrijk om ruim voor de bruiloft aan alle genodigden te laten weten dat we graag een zo groen mogelijke bruiloft willen en dat we het erg zouden waarderen als zij ook hun steentje daaraan zouden willen bijdragen. Door al wat mogelijke opties voor te stellen (carpoolen, reizen met het OV (eventueel met een uitgewerkt reisschema en een overzicht van goedkope treinkaartjes), het planten van bomen ter compensatie van de CO2-uitstoot) stimuleren we onze gasten hopelijk om het in elk geval in overweging te nemen. Natuurlijk is iedereen vrij om zijn of haar eigen keuze te maken en hebben we daar respect voor. We zullen sowieso al erg blij zijn met hun aanwezigheid!

Van autoliefhebber naar OV-grootverbruiker

Groen reizen met de trein

Mijn allereerste auto was een Renault 5. Een groene. Ik was er gek op! Als je een Renault 5 van de voorkant bekijkt, lijkt hij (die van mij was duidelijk een ‘hij’) te glimlachen. Een Renault 5 is een klein autootje, maar door zijn uitgekiende vierkante design past er veel meer in dan je denkt. Een verhuizing, daar draaide mijn Renault zijn hand niet voor om. Om mijn auto nóg gezelliger te maken, had ik hem aangekleed met zelfgemaakte kussentjes met dalmatiërprint, hingen er knuffels met zuignapjes aan de ramen en bungelde er een vogelbekdier met geurtje aan de spiegel.

Ik bij mijn eerste auto

Ik denk dat ik hier begin twintig ben? Trots op de motorkap van mijn allereerste auto 🙂

De Renault (al redelijk op leeftijd toen ik hem kreeg) heeft het een aantal jaren prima volgehouden, maar begon daarna steeds meer ouderdomskwalen te vertonen. Ik wist bij de meeste haperingen wel wat ik moest doen. De verdelerkap even droogmaken bijvoorbeeld. Of even wat spray om vocht te verwijderen op de bougiekabels sprayen. Een beetje gas geven bij het starten wilde ook nog weleens werken. Ik heb geregeld heel verbaasde (mannelijke) blikken gehad als ik met een schroevendraaier en een oude doek onder de motorkap dook en de auto daarna gewoon weer startte 🙂 Maar na een tijdje werkten ook deze trucjes niet meer en werd het tijd om afscheid te nemen. Na deze Renault heb ik jaren in een Daihatsu Charade rondgereden. Waarom ik als lange vrouw steeds in van die kleine auto’s rondreed, is mij ook nog steeds een raadsel. Mijn handige vader zorgde ervoor dat de bestuurdersstoel wat verder naar achteren kon, waardoor ik eigenlijk best prima zat in deze auto die eigenlijk gebouwd is voor kleine Japanners. Ik ben er zelfs mee heen en terug naar Rome gereden.

Toen ik in Den Haag ging wonen, stond mijn auto vaker stil dan dat ie reed. In de Randstad is de auto gewoon niet het meest handig, zeker niet binnen de stad. En waarom zou je überhaupt met de auto gaan voor kleine stukjes? Ik moest er soms expres een rondje in rijden, want stilstaan is funest voor een auto. Tel daarbij op dat een auto altijd geld kost, ook al staat hij stil én dat zo’n oude auto erg milieuonvriendelijk is en de knoop was doorgehakt: de Daihatsu ging weg. Ik verkocht hem aan een opkoper van auto’s. Op een ochtend kwam een vrachtwagen mijn bakkie ophalen en zwaaide ik hem met toch wel een beetje weemoed uit. Toen ik een relatie kreeg met Gerbrand hebben we nog heel even een auto gehad. Gelukkig kon ik hem er al vrij snel van overtuigen dat we beter af zijn zonder.

Van autoliefhebber naar treinreiziger

En daar ging mijn tweede auto: mijn rode gebakkie.

Het leven zonder auto bevalt ons (meestal) prima. Alles in de stad en tot zo’n vijftien kilometer daarbuiten doen we op de fiets. De OV-verbindingen in de Randstad zijn prima en we kunnen overal komen met de bus, tram en trein. De trein zien we vaak van binnen: we hebben vrienden en familie in veel verschillende provincies wonen. Om de kosten van al dat treinreizen een beetje in de hand te houden, heb ik een voordeelurenabonnement (waarop Gerbrand ook kan reizen als we samen reizen) en houden we de acties op treinreiziger.nl goed in de gaten. Er zijn bijna altijd wel goedkope treinkaartjes te vinden, vooral wanneer je op één dag heen en terug gaat. Dan kunnen we meestal voor een bedrag tussen de 14 en 17 euro per persoon een hele dag reizen. Met de auto waren we dan (ook met z’n tweetjes) duurder uit geweest. Een ritje Den Haag – Drenthe – Drenthe – Den Haag bijvoorbeeld kost je zo een hele tank en dat was toch wel zo’n 50 euro.

Met de trein reizen is groen reizen. En sinds dit jaar zelfs nóg groener, want de treinen van de NS rijden op stroom uit windenergie. Om dit te promoten heeft de directeur van de NS zichzelf aan een wiek van een molen laten vastmaken. Had ie voor mij niet hoeven doen, maar het levert een leuk filmpje op 😉 Ok, ik geef toe, het is niet altijd feest om afhankelijk te zijn van het OV. Hoe klein Nederland ook is, niet alle plaatsen zijn even gemakkelijk bereikbaar. Soms moeten we vaak overstappen en zijn de reistijden een stuk langer dan wanneer we met de auto waren gegaan. En de vertragingen of uitvallende treinen, nope, dat is ook geen pretje*. Dat gebeurt meestal wanneer je écht een belangrijke afspraak hebt. Ik kan er dan wel even van balen dat ik geen andere optie heb. Maar meestal ben ik heel tevreden met onze keuze om geen auto te hebben. Het is goed voor het milieu, het scheelt geld én je kunt nog eens wat doen tijdens zo’n lange treinreis. Dit artikel typen bijvoorbeeld!

*Ps. Om mijn laatste vertraging, afgelopen weekend, kon ik wel lachen. De trein waarin ik zat, moest voor Zwolle stoppen, omdat er een kangoeroe op het spoor rondhuppelde! Helaas hebben we alleen de politie in een weiland zien lopen en zagen we de wallaby niet. Maar het beestje heeft voor een hoop hilariteit in de trein gezorgd!

Groene nieuwtjes

Groene manieren zoeken is groene nieuwtjes vinden. Ik kom overal en nergens leuke, interessante en inspirerende berichten tegen over uiteenlopende onderwerpen. En waarom zou ik die allemaal voor mezelf houden? Een lijstje van wat ik de laatste tijd zoal aan linkjes opgeslagen heb.

Hoogvliet ‘verpakt’ avocado en gember zonder verpakking

Ik weet dat ik zeker niet de enige ben die zich hier groen en geel aan ergert: biologische groente die in plastic verpakt worden. Om ze te onderscheiden van de gewone groente, is dan het argument. Probeer je zo je best te doen met biologisch, word je opgescheept met extra plastic afval. Dat moet anders kunnen, dacht fruitdistributeur Eosta. Zij ontwikkelden de merkmethode Natural Branding, waarbij groente en fruit gemerkt worden met laserlicht. Proef je helemaal niets van, maar scheelt wel een hoop zooi! Supermarkt Hoogvliet is de eerste die avocado en gember met deze merkjes verkoopt. Nu kom ik daar nooit, heeft iemand al zo’n avocado gespot? Hoe dan ook, hoera voor Hoogvliet en dat de andere supermarkten maar snel mogen volgen!

Lek Belt

Bij collega groene blogger Tessa van Awkward Duckling zag ik dit toffe Haagse (!) riemenmerk voorbijkomen. Jet en Michiel maken riemen van een wel heel bijzonder materiaal: oude fietsbanden! Ze kwamen op dit idee door hun vader die bij een festival een fietsband als riem gebruikte om zijn kapotte exemplaar te vervangen. De riemen zijn verkrijgbaar met verschillende ‘prints’ en zijn superduurzaam! Sterk en gemaakt van materiaal dat anders als afval zou eindigen. Ik heb er al eentje op mijn verlanglijstje staan.

Operatie Steenbreek – Een tegel eruit, een plant erin. Vergroen Den Haag!

Operatie Steenbreek gaat landelijk de strijd aan met de verstening van onze steden. Te veel tegels zorgt voor te veel hitte. Meer groen kan de temperatuur in de stad aangenaam houden én helpt mee om de lucht schoner te houden. En van meer plantjes worden de bijen, vlinders en vogels ook erg blij. In Den Haag zijn we goed bezig: er werden vorig jaar maar liefst ruim 87.000 tegels geruild voor een gratis plantje door Hagenezen en Hagenaren. Dit jaar gaan ze voor de 100.000.

Stop met bio-plastic, het is flauwekul

Ik was helemaal blij: ik ontdekte dat mijn favoriete kokosrasp van de Ekoplaza verpakt is in bio-plastic. Hiephoi, geen plastic afval, maar composteerbaar materiaal. Mijn blijdschap was echter snel verdwenen toen ik dit artikel op NOS.nl las. Bio-plastic blijkt helemaal niet zo onschuldig te zijn als ik dacht. Volgens afvalverwerkingsbedrijf Attero raken mensen erdoor in de war en belandt er daardoor ook veel gewoon plastic in het GFT-afval. Zo wordt het maken van compost bemoeilijkt en loopt het recycleproces vertraging op. Ook blijkt bio-plastic helemaal niet zo gemakkelijk composteerbaar te zijn als ik verwacht had. Alleen onder de juiste omstandigheden (minimaal twaalf dagen in een donkere ruimte met precies 65 graden) breekt het af. Het verdwijnt dus niet vanzelf wanneer je het op je composthoop gooit en het lost ook niet op in (zee)water. Helemaal geen plastic, ook geen bio, is dus nog steeds het streven.

Serie op TV West: Johan gaat scheiden 

Ik heb het nog niet gekeken, maar ik werd wel erg nieuwsgierig naar deze nieuwe serie op TV West. Johan Overdevest duikt in de wereld van afvalscheiding en recycling. Wat gebeurt er met ons afval nadat wij het zo netjes gescheiden ingeleverd hebben? In de serie komen ook mensen die meegedaan hebben aan de 100-100-100-challenge in beeld. Ik ben benieuwd wat Johan allemaal ontdekt!

Duurzaamheid uit een pakje

En last, but zeker niet least: een lang, maar zeer interessant en lezenswaardig artikel over Unilever en haar duurzaamheidsdoelstellingen. Unilever wordt door velen bejubeld als het voorbeeld van een multinational met het duurzame hart op de goede plaats, maar is dit ook écht zo? Platform Investico dook in de materie, sprak met vele experts, ging op onderzoek uit bij verschillende leveranciers van Unilever en lieten zien hoe ‘duurzaamheid’ geïnterpreteerd wordt door een bedrijf dat wereldwijd een grote invloed heeft op vele huishoudens.