Tag: minimalisme

Ontspullen to the max: hoe is The Minimalism Game ons vergaan?

Minimalism Game, het resultaat

Of het al echoot in ons huis, vroeg iemand mij deze week. Nee, dat niet, maar we hebben wel van 455 items besloten dat ze ons huis gaan verlaten. In augustus maakten Gerbrand en ik het ontspullen nog een graadje zwaarder: we besloten The Minimalism Game te doen. Daarbij doe je op dag 1 één item weg, op dag 2 twee, op dag 3 drie, enzovoorts. De Game duurt officieel 30 dagen waarbij je dus 465 spullen de deur uit doet. Wij besloten er 31 dagen van te maken om te zien of het zou lukken om 496 items te ontspullen, na alle ontspulrondes die we al gedaan hadden.

Je hebt het al gelezen, die 496 hebben we niet gehaald. Maar het scheelde, tot mijn verbazing, niet veel! Met 455 items zitten we slechts 41 spullen van ons doel af en maar 10 items van het originele aantal van 465 af. Ik had echt niet verwacht dat we nog zoveel dingen weg konden doen. Gerbrand en ik hadden er een zwaar hoofd in toen we begonnen aan de challenge: hoe ver zouden we gaan komen? We hadden voor ons gevoel alle kasten en kamers al grondig aangepakt. En bijna 500 spullen klinkt als een immense berg! Toch vlogen de dagen en spullen voorbij. Tot ergens rond dag 20 ging het met gemak, daarna moesten we toch behoorlijk in doosjes, lades en kasten graven om spullen op te duiken. Maar alle items die we op Instagram gedeeld hebben, zijn ook echt overbodig. We hebben niets ontspuld, omdat we nu eenmaal de challenge aangegaan waren. En daarom haalden we ook de 496 spullen niet, omdat we geen dingen weg wilden doen alleen om het wegdoen.

Ik vond het wel intensief, om elke dag bezig te zijn met ontspullen. We moesten dagelijks over veel items een beslissing nemen, ook op dagen dat we minder tijd hadden of moe waren. Met tegenzin zochten we dan in huis naar overbodige dingen, legden deze klaar op de keukentafel voor de Instagramfotosessie en verplaatsten de stapel naar de ‘ontspulhoek’. Daar groeide de berg spullen gestaag. Af en toe konden we al wat items de deur uit doen; we laadden bijvoorbeeld de auto van mijn zusje vol en er kwamen mensen Flow-boekjes en leesboeken ophalen die ze op Instagram hadden zien staan. Ook konden we een Billy boekenkast (nog maar eentje over!) verkopen en dat maakt de woonkamer al een heel stuk leger. Maar de rest is er nog. En ik merk dat dat veel onrust geeft. In ons hoofd hebben we deze spullen al weggedaan, maar we zien ze nog en ze nemen daardoor nog fysieke en psychische ruimte in. Want voor elk item willen we een goed adres vinden. Dat betekent spullen online zetten die verkocht kunnen worden, spullen bewaren voor geïnteresseerden die het op een specifiek moment komen halen of krijgen, dingen naar de kringloop/het asiel/kledingbak brengen, boeken in etappes naar de Little Free Library brengen. Al die zaken kosten tijd en energie. Voor mijn gevoel zitten we dus nog middenin de challenge, alhoewel we geen nieuwe beslissingen meer hoeven te nemen. Het is ook niet helemaal volgens de regels van The Minimalism Game, om de spullen nog in huis te hebben. Officieel moeten de items dezelfde dag voor middernacht je huis verlaten hebben. Maar wie krijgt dat nou voor elkaar, zonder dingen klakkeloos weg te gooien?!

31 dagen ontspullen, het resultaat

Alle 455 items in één collage… Wat een hoop!

Er zit nog een nadeel aan het feit dat veel van de spullen er nog zijn. Ze gaan dan nog minstens één keer door onze handen voor ze definitief weg zijn. Ik weet zeker dat ik niets meer wil houden, maar ik merk dat ik bij sommige dingen toch weer even stilsta. Die stapel Flow Weekly’s bijvoorbeeld. Ik bladerde er in om te checken of ik er geen notities in had gemaakt, voor ze opgehaald zouden worden. Ik werd er meteen vrolijk van: al die mooie illustraties, quotes en gezellige pagina’s. Het verzamel-en-dit-wil-ik-houden-gevoel kwam weer boven. Maar ja, ze lagen al tijden te verstoffen in mijn kast en ik zou ze nu ook echt niet gaan gebruiken. Dus ik besloot eigenlijk nogmaals om ze weg te doen. Ditzelfde geldt voor de kleding die ik ontspuld heb: dat staat in twee boodschappentassen in de stellingkast. Een klein deel ga ik proberen te verkopen, een paar items gaan naar een vriendin en dan moet ik de rest nog uitzoeken voor het Leger des Heils. Het gaat echt weg, maar dat moet ik wel steeds opnieuw bevestigen. Zo’n Minimalism Game helpt dus geweldig om razendsnel te ontspullen en zorgt er ook voor dat je steeds makkelijker beslissingen neemt. Maar wanneer je niet snel genoeg de spullen écht de deur uit doet, maak je het jezelf heel lastig. De Minimalists hadden een goed punt met de regel ‘voor middernacht het huis uit’. Mijn tip: neem de tijd om te ontspullen en zorg dat de items die weg moeten, niet te lang meer in je huis blijven staan.

Als we trouwens kijken naar alle items die sowieso nog weggaan als we gaan verhuizen naar het tiny house, dan komen we nog ruim boven de 50 items extra uit. Dat zijn alle meubels, een aantal opbergmanden, schilderijen, kasten, de wasmachine, de oven, lampen, planten en ga zo maar door. Die kunnen we nu nog niet de deur uit doen, want leven in een leeg huis is ook zo wat 😉 Maar we hebben er in gedachten al afscheid van genomen. De komende tijd staat in het teken van het daadwerkelijk weg doen van de nu ontspulde spullen. Helaas lukt dat niet in één dag (I wish!), maar we gaan proberen de berg regelmatig aan te pakken. Dat is voor de rust in ons huis en in onze hoofden een stuk gunstiger!

Mijn garderobe tiny-house-proof maken

Minimaliseren van mijn kledingkast om in het tiny house te passen

Ik zag er behoorlijk tegenop, maar nu we bezig zijn met The Minimalism Game ontkwam ik er niet meer aan: mijn garderobe onder handen nemen. Ik heb al een aantal keren mijn kledingkast uitgeruimd en heb al veel weggegeven en gedoneerd aan de kringloop en het Leger des Heils. Daardoor stond het idee van nóg een keer alles uitzoeken me erg tegen. Het zou allemaal toch heus wel passen in ons tiny house? Met een beetje passen en meten…?

Ik werd vorige week vrijdag uit die droom geholpen door Roy en Shirly. Zij wonen in een tiny house dat dezelfde afmetingen heeft als ons toekomstige huisje. Ik mocht een kijkje nemen in hun kledingkast (een paar vakken in hun trapkast) en besefte meteen: daar gaat mijn ‘collectie’ niet inpassen. Nu zullen wij net andere kastruimte hebben dan zij, maar dat betekent niet dat we deze volledig kunnen vullen met kleren. Bovendien zijn er talloze mensen die prima gekleed door het leven gaan met een fractie van het aantal kledingstukken dat ik heb. Ik kon er niet meer omheen: aan de bak!

Ik besloot dat ik eerst overzicht moest hebben. Want als ik aan mijn kleding dacht, had ik het idee dat ik veel te veel kleding had, maar dat elk item daarin wel écht nodig was. Zolang ik niet wist hoeveel ‘veel’ nu precies was, bleef het uitzoeken van de kast mentaal een te grote uitdaging. Ik haalde daarom alles uit de kast en legde het op ons bed. De katten vonden dat trouwens een feestje, die liepen er vrolijk doorheen. En bedankt, harige monsters… Vooral de kleding uit het hanggedeelte van mijn kast was een behoorlijke berg en de moed zakte me nog een beetje verder in de schoenen. Ik moet zeggen dat mijn humeur bij dit klusje ook niet optimaal was, Gerbrand kan dat beamen 😉 Maar goed, wie A zegt, moet ook B zeggen, dus met pen en papier bij de hand begon ik alle items te tellen. Alles, dus niet alleen de truien, vesten, broeken en jurken, maar ook mijn sportkleding, ondergoed en maillots. Alleen de sokken heb ik niet meegeteld, die dragen we namelijk samen en zijn dus niet exclusief van mij. De sokkenmand hebben we maanden geleden al aangepakt, want we bleken samen 60 paar te hebben…Daar zijn er nog zo’n vijftien paar van over.

Garderobe minimaliseren, ontspullen van kleding

Alles uit de kast op het bed. Slik…

Na een zorgvuldige telling en het wegjagen van katten, kwam ik uit op 131 items. In eerste instantie schrok ik daarvan: 131! Ik keek nog wat gedetailleerder naar mijn lijst, om te zien hoeveel stuks ik van elke soort heb:

2 outdoorbroeken
6 sportbh’s
6 maillots
6 panty’s
2 bikinitops
1 bikinibroekje
1 bikini-omslagdoek
3 bh’s
5 truien
5 spijkerbroeken (een donkergrijze, een lichtgrijze, een lichtblauwe en twee donkerblauwe)
7 rokjes (2 zwart, 2 blauw en 2 zwart-wit)
1 korte broek
3 nachthemden
1 slaapshirtje
2 leggings om in te slapen
1 hardloopbroek kort
2 fitnessbroeken
2 hardloopbroek lang
1 hardloopbroek ¾
2 hardloopshirts winter
3 hardloopshirts korte mouw
1 hardloophemdje
1 hardloopjasje
3 basic shirts met lange mouw
5 tops met lange of ¾ mouw
11 shirts met korte mouw
4 zwarte ondergoedhemdjes
8 hemdjes
2 blouses
10 vesten
4 jasjes (1 spijkerjasje, 2 nette jasjes, 1 grijs ‘zacht’ jasje)
10 jurken
10 onderbroeken

Vooral op vesten en jurkengebied scoorde ik ruim, terwijl ik op andere vlakken wel wat aanvulling kan gebruiken. Maar voordat ik over aanvulling na ga denken, was het eerst tijd om te ontspullen. Ik ben per soort gaan kijken welke items ik had en welke ik daarvan echt graag wilde houden. Daarna keek ik kritisch naar de kledingstukken die ik genomineerd had om mijn garderobe te verlaten. Ik merkte dat ik het heel lastig vond om sommige items los te laten. Omdat ik ze net gekocht had bijvoorbeeld en het zonde vond om ze alweer weg te doen. Zoals de tweedehands jurk die ik op deze recente Instagramfoto draag:

Minimaliseren kleding

Superleuke jurk, maar toch niet voor mij.

Ik heb hem nog niet gedragen en weet eigenlijk ook wel waarom: het is mijn stijl niet en ik voel me er niet prettig genoeg in. Ook het wegdoen van vesten bleek pittig, want daar had ik steeds het ‘maar deze is zo handig voor als…’-gevoel bij. Maar tien vesten, dat is tinyhousetechnisch niet te doen. Zo ging ik stap voor stap elke soort na. In de eerste kritische ronde viste ik 26 kledingstukken uit mijn garderobe die ik weg ga geven, ga verkopen of naar de kringloop ga brengen:

2 sportbh’s
1 panty (dat zet ruimtetechnisch geen zoden aan de dijk, maar is wel 1 item voor The Minimalism Game :))
1 maillot
2 shirts met korte mouw
2 tops met lange mouw
2 fitnessbroeken (ik doe niet meer aan fitness en als het nodig is, kan ik ook andere sporten in mijn hardloopbroeken doen)
2 rokjes (de zwarte rokjes zitten allebei net niet fijn genoeg)
3 truien (eentje van toen ik nog bijna 50 kilo meer woog en die ik als klustrui bewaard had, eentje die ik voor Gerbrand had gekocht en hem te klein was en die ik toen zelf maar droeg en een vaal exemplaar van de Hema)
3 vesten (wederom exemplaren die of te oud/afgedragen waren óf niet echt mijn stijl zijn)
5 jurken (allemaal exemplaren die net niet lekker meer zaten)
3 hemdjes (te wijd en te kort)

Ik had er al wat meer vertrouwen in gekregen en besloot nog een laatste blik op elk item te werpen. Spullen loslaten gaat echt in kleine stapjes, zelfs binnen een kort tijdsbestek. Doordat ik al wat moeilijke beslissingen gemaakt had, kon ik andere kledingstukken ook makkelijker loslaten. In de tweede ronde vond ik nog zes items die mijn kast niet meer in komen:

1 rokje (met een print die ik lastig te combineren vind)
1 slaapshirt (met lange mouwen, Gerbrand moet me maar warmhouden ;))
1 bh (ja, daar had ik er al te weinig van, maar deze zit eigenlijk voor geen meter)
1 shirtje met korte mouw
1 vest (en dat maakt dat ik vier vesten ontspulde!)
1 jasje (een licht spijkerjasje dat niet lekker zit en nergens echt goed bij past)

Hoppa, nog zes extra kledingstukken ontspuld! Dat brengt het totaal op 32 en er zijn dus 99 kledingstukken mijn kast weer ingegaan.

Kleren ontspullen

Deze stapel komt de kledingkast niet meer in.

Terwijl ik zat uit te puffen op mijn weer lege bed, las ik op mijn telefoon nog even hoe dat ook alweer zat met een capsule wardrobe. Want met mijn 99 items zou ik daar nog mijlenver vanaf zitten, dacht ik. Niets blijkt minder waar! In een capsule wardrobe worden niet álle items in je kast meegeteld. Niet je sportkleding, ondergoed of slaapkleding bijvoorbeeld. Ik streepte in mijn lijstje aan welke items mee zouden tellen in een capsule wardrobe en kwam tot de fijne conclusie dat ik maar 47 dingen heb die aan de ‘regels’ daarvan voldoen. Bij een capsule wardrobe mag je 33 items per 3 maanden in je kast hebben, terwijl ik er dus 47 voor het hele jaar heb. Zo bekeken heb ik al een heel minimalistische kast! Mijn humeur klaarde meteen nog wat extra op 🙂 Ok, ok, officieel horen schoenen daar ook bij en die heb ik nog niet aangepakt. Maar daarvan heb ik er ook geen tientallen…

Voor nu ben ik wel even klaar met mijn kleding. Ik laat het bij de items die ik nu heb en kijk tijdens de bouw van ons tiny house hoeveel we dan echt kwijt kunnen. Als blijkt dat er nog iets weg moet, dan gaat dat tegen die tijd vast makkelijker. Door dit hele proces heb ik ook gezien dat ik mijn kledingkast nog wel wat kan upgraden op bepaalde punten. Zo zou ik een goed basic rokje kunnen gebruiken en een goede, fijnzittende altijd-goed-jurk. Ook wat extra bh’s zijn geen overbodige luxe. Voor elk item dat ik nieuw koop, gaat er een oud item uit de kast, zodat ik niet weer meer verzamel. En wat ik koop, zal fair fashion of tweedehands zijn. Ik ben blij dat ik mijn kast aangepakt heb, terwijl ik er zo tegenop zag. Ik heb nu een goed gevoel over het aantal kledingstukken dat ik heb, in plaats van een schuldgevoel ‘dat het teveel is’. En dat is nog veel belangrijker dan het daadwerkelijke aantal!

Minimaliseren kleding

Het hanggedeelte van onze kast, met links mijn nu bescheiden collectie. Onderin links in de box: mijn bh’s, panty’s en maillots en onderin mijn sportkleding.

Ontspullen kleding, minimalisme

De rest van mijn kleding. Ook te overzien, toch?

Update The Minimalism Game, 496 spullen de deur uit: hoe gaat het?

The Minimalism Game

Het is vandaag 15 augustus en dat betekent dat er vandaag weer 15 spullen ontspuld moeten worden. Sinds 1 augustus doen Gerbrand en ik The Minimalism Game. Dat werkt heel simpel: op dag 1 doe je één item weg, op dag 2 twee, op dag 3 drie, enzovoort. Het ‘spel’ duurt oorspronkelijk dertig dagen en aan het eind van die dertig dagen ben je 465 spullen lichter. Wij besloten er nog een extra dag aan te plakken, omdat augustus 31 dagen heeft en ach, je moet het jezelf niet te makkelijk maken toch? Hier moeten dus 496 spullen het veld ruimen. We zijn nu ongeveer op de helft, tijd voor een update.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het is nu al lastig! We hebben nu 105 items uitgezocht die de deur uit gaan. Een deel heb ik afgelopen zaterdag naar de kringloop gebracht, een aantal spullen gaan naar mijn zusje en sommige dingen zijn bij het afval beland. Vandaag moeten er vijftien spullen op de foto en naar de kringloop/weggeefhoek in onze ‘kledingkamer’ (= gewoon een kleine slaapkamer waar onze kledingkast en stellingkast staan). Als je de foto’s op mijn Instagramaccount gevolgd hebt, kun je zien dat we telkens het hele huis afzoeken naar items die weg kunnen. Zo kwam er elektronica voorbij, oude keukenspullen, een tafeltje, kantoorartikelen en spullen uit de badkamer. Sommige dingen gebruikten we zelfs nog dagelijks, zoals het witte lampje op dag 12. Maar omdat we die dag een tafeltje uit de slaapkamer verplaatst hebben naar de woonkamer en het lampje alleen daar paste, hebben we besloten deze weg te doen.

Ontspullen tijdens The Minimalism Game

Gerbrand en ik betwijfelen allebei of we de eindstreep wel gaan halen: redden we het überhaupt wel om nog 391 spullen weg te doen? Kunnen we nog zoveel missen? We moeten nu al zo zoeken! De grote spullen (meubels) kunnen we nu nog niet weg doen, want dan leven we echt in een kaal huis. Maar zit er nog wel genoeg in onze kasten om het spel vol te houden? Ondanks de twijfel heb ik het gevoel dat we zeker een eind gaan komen. Want ons huis is echt nog niet ‘leeg’. En alles wat er nu staat, past niet in het tiny house.

Er zijn een aantal plekken waar de teller nog wel hard op kan lopen. Zo hebben we nog een volle Billy boekenkast, kunnen we onze kledingkast nog eens extra kritisch doornemen en hebben we een kastje met allerlei elektronica en random administratiespullen. Je weet wel: zo’n van-alles-en-nog-wat-kastje waar een heleboel dingen terechtkomen om daarna nog maar sporadisch het daglicht te zien. Ook hebben we een boodschappentas vol boodschappentassen én een plastic box vol linnen tasjes. Daarvan kunnen we er best een aantal missen. Ik wilde ze eigenlijk bewaren met als reden: ‘handig bij de verhuizing naar het tiny house’, maar dat was weer dat hoarderstemmetje die graag vasthoudt aan dingen.

Nog even terug naar die kledingkast, dat vind ik toch wel een dingetje hoor. Ik heb al in verschillende ronden heel veel kleding weggedaan. Datgene wat ik nu heb, draag ik regelmatig, op een paar items voor speciale gelegenheden na. Toch is onze kledingkast té gevuld voor het tiny house en zal ik toch echt moeten minimaliseren qua kledingstukken. Dat betekent accepteren dat kleding die ik nog leuk en prima vind toch echt weg moet. Ik ga eerst maar eens tellen hoeveel stuks ik van bepaalde items heb, dat zal hopelijk al wat meer overzicht en motivatie geven. Dat hielp heel goed bij onze sokkencollectie, daarvan bleken we namelijk 68 paar te hebben! Helaas hebben we die al een tijd geleden ontspuld en tellen die niet meer mee voor het spel. Nog 16 dagen en 391 spullen te gaan…

Ontspullen: iets dat weg moet, moet ook écht weg

Ontspullen, spullen wegbrengen naar de kringloop of verkopen op Marktplaats

Ik merk dat ik de smaak van het ontspullen goed te pakken heb. Ik wil alles nu, meteen, instant aanpakken. Alles wat weg kan, moet weg. We hebben alle ruimtes al aangepakt en zelfs de schuur is uitgezocht. Elke kast, alle lades, elke tas, alles is al meerdere keren door onze handen gegaan. Hebben we het nodig? Heeft het waarde, op welke manier dan ook? Nee? Dan gaat het weg, op naar iemand die het wel kan gebruiken of waarderen. Ons huis wordt leger en leger, al zie je dat nog niet zo goed, omdat de grote spullen er uiteraard nog staan. De meeste kasten, tafels, stoelen en andere meubels gaan de deur pas uit wanneer de verhuizing naar ons tiny house eraan komt. En dat duurt helaas nog een klein jaartje…

Het is fijn, om zo bewust bezig te zijn met wat we nodig hebben. Ik weet nu precies wat we hebben en waar het ligt. Ook merk ik dat ontspullen een continu proces is. Ook al pakken we het in grote opruimrondes aan, na een tijdje voel je ineens dat bepaalde items die we eerst wel wilden houden, toch niet meer nuttig of waardevol te zijn. Loslaten is een proces en dat gaat steeds gemakkelijker. Soms sta ik met iets in mijn handen en besluit ik op dat moment dat het weg kan. Dan gaat het naar onze ‘weggeef/verkoop/kringloop-hoek’ in de kleine slaapkamer. Daar staan alle spullen die we al ontspuld hebben en die nog naar hun volgende bestemming gebracht moeten worden. Een zak met handdoeken en lakens voor het asiel bijvoorbeeld. Een koffiezetapparaat en strijkijzer die op Marktplaats gezet moeten worden. Een aantal boxen met kleding die nog naar een kledingbak gebracht moeten worden. Een plastic vergiet en een plastic kom die vervangen zijn door emaille soortgenoten, omdat we minder plastic in de keuken willen gebruiken.

Minimaliseren, spullen ontspullen, verkopen, naar de kringloop brengen

Ook in de schuur staat nog een voorraadje spullen die in ons hoofd al een andere bestemming heeft gekregen, maar nog wacht om daar daadwerkelijk te komen. En dat is dus meteen ook een leerpuntje van dit ontspulproces: spullen waarover je al een beslissing genomen hebt, moeten ook zo snel mogelijk weggebracht worden. Want nu ligt het er nog. Weliswaar niet meer op dezelfde plek, maar het neemt nog steeds ruimte in en daarmee kost het ons nog steeds energie. Regelmatig denk ik: oh ja, dat moet ook nog op Marktplaats. En ik zou nu toch echt eens langs het asiel moeten fietsen. De ontspul-todolijst groeit en groeit en dat voelt niet heel erg rustgevend.

Ik moet nu ook weer niet té streng voor mezelf zijn: soms lukt het met alle andere taken die ook gedaan moeten worden gewoon even niet om alles aan te pakken. Dan is het helemaal niet zo erg om de spullen te parkeren op een pauzeplek. Dat geeft op dat moment meer rust dan te proberen 28 uur in een dag van 24 uur te proppen en toch maar met je vermoeide lijf en hoofd naar het asiel aan de andere kant van de stad te fietsen om die zak met handdoeken af te leveren. Maar ik merk dat het niet te lang moet duren. Op dit moment zijn er zoveel spullen die weg moeten, dat ze me in de weg zitten. Er is natuurlijk maar één oplossing: wegbrengen en verkopen die hap! Laten we nu net vanaf deze week vakantie hebben, Gerbrand en ik. En omdat we niet op vakantie gaan, maar lekker thuisblijven, is dit de perfecte gelegenheid om de spullen echt te ontspullen. Zo gaat deze thuisblijfvakantie voor extra rust zorgen!

Hoe kom ik van mijn spullen af?!

We hebben een hoek in een van de twee slaapkamers waar alle spullen die een nieuw thuis zoeken zich tijdelijk verzamelen. Ontspullen gaat namelijk in kleine stappen: wat eerst nog zeker niet weg mocht, kan een aantal weken later zonder pardon bij de groeiende stapel ‘overbodige’ spullen. Hoe concreter het ontwerp van ons tiny house wordt (we zagen deze week het eerste echte concept van onze architect, woei!!), hoe makkelijker we keuzes kunnen maken. Dit blijft, dat niet. Maar dan. Dan liggen die spullen daar in die hoek. Hoe komen we er vanaf?

Weggooien doen we niet. Tenzij iets echt stuk is en niet meer te upcyclen is, door ons of iemand anders. Daarvan hebben we nu niet meer zoveel, de meeste dingen die we in deze fase (na maanden ontspullen) wegdoen zijn nog prima te gebruiken. Er staan nu bijvoorbeeld een wasmand, een paar plastic opbergbakken, kleding, kledinghangers, een toilettas, een stapel handdoeken, schoenen (slechts een paar keer gedragen, het zijn ‘zitschoenen’), wat serviesgoed en een koffiezetapparaat (in een off-grit leven zet je koffie met de hand). Voor al deze spullen is een goede plek te verzinnen, ik geef je graag een overzicht waar wij onze spullen laten.

Familie en vrienden
Ze zijn het inmiddels gewend: de appjes met foto’s van spullen waarvan ik denk dat een bepaald familielid of die ene vriendin er wel interesse in heeft. Of dat er weer wat uit mijn tas komt wanneer ik op bezoek kom. Veel van mijn kleding is bijvoorbeeld naar mijn zusje gegaan. Alsof die niet al genoeg in haar kast heeft hangen 😉 Boeken zijn perfect om als extra cadeautje mee te nemen en met verzorgingsproducten maak ik bijvoorbeeld mijn moeder graag blij. Het voelt soms wel een beetje dubbel om hen met deze spullen ‘op te zadelen’, zodat wij het in elk geval kwijt zijn. Maar de meeste spullen worden dankbaar in ontvangst genomen. En mocht het bij diegene niet op de goede plek zijn; ik zeg er altijd bij dat het doorgegeven kan worden.

Kringloop
Tassen vol spullen hebben we er al heen gesleept: de kringloop is steeds blij als ze ons zien. Er zit een kringloopwinkel van Schroeder redelijk dichtbij ons huis en we kunnen erheen lopen, fietsen óf met de tram. Handig, want we hebben geen auto en mochten we eens iets groots moeten afleveren, dan kan dat met de tram. Het is al eens gebeurd dat een aantal van onze pannen al bijna verkocht was terwijl wij nog onze tassen aan het uitladen waren. Tof om te zien dat onze spullen andere mensen weer blij kunnen maken! Met de kringloopwinkels geeft Schroder niet alleen spullen aan een tweede kans, maar ook mensen. Ze zorgen voor werkgelegenheid, leiden mensen op zodat ze zich kunnen ontwikkelen, willen duurzaamheid bevorderen én zetten zich in om armoede te bestrijden. Een betere plek voor onze spullen kan ik niet bedenken.

We kunnen het meestal niet laten om zelf nog even in de winkel te snuffelen, ook al hebben we eigenlijk helemaal niets nodig. Maar ja, je weet maar nooit wat voor handigs je tegenkomt, toch? Gelukkig verlaten we de winkel meestal met lege tassen, verstandig als we zijn 😉

Weggeefhoek Facebook
Een deel van onze spullen hebben we weggegeven via de Weggeefhoek 070. Dat is een wereldje op zich hoor! Het is belangrijk om je goed aan de regels van de groep te houden, want anders wordt je advertentie zonder pardon verwijderd. Je moet bij het plaatsen duidelijk aangeven hoe je het item weg wilt geven. Ga je kiezen uit alle mensen die reageren? Of geef je het aan de eerste die reageert? Omdat ik het heel lastig zou vinden om iemand te kiezen (ik gun het iedereen!), zet ik er altijd bij dat de eerste die reageert het ding mag ophalen. Dan is het gewoon een kwestie van geluk hebben. Wanneer je iets plaatst, heb je binnen een paar minuten een reactie. Bij alle spullen die we via de weggeefhoek hebben weggegeven (onder andere twee eetkamerstoelen, vazen, een kledingkast en een oude fiets met een lekke band), ging het eigenlijk van een leien dakje. Het schijnt nogal vaak mis te gaan: mensen die niet op komen dagen of niet meer reageren, maar dat heb ik gelukkig met de Weggeefhoek niet gehad. Er kwamen alle keren heel lieve en dankbare mensen aan de deur die duidelijk lieten merken erg blij te zijn met datgene dat wij weggaven. En daarvan werden wij dan weer blij. Nog een voordeel: omdat het gratis is, hebben de mensen die het komen halen er zeker wat voor over om het item mee te nemen. Zo hoefde de kledingkast niet uit elkaar en werd de fiets met lekke band zonder gemopper meegenomen. Handig!

Marktplaats
Er zijn altijd een paar spullen die nog wel wat geld waard zijn. Die verkopen we uiteraard via Marktplaats. Mijn oude iPhone heeft zo al een nieuwe eigenaar gevonden, er is een beeldscherm verkocht, een geluidssysteem en een internetradio. Toch mooi meegenomen dat ze nog wat opleveren. Maar ondanks dat het wat geld oplevert, ben ik niet zo’n fan van Marktplaats. Het kost vaak behoorlijk wat tijd om de spullen daadwerkelijk kwijt te raken. Eerst een tijdje de biedingen in de gaten houden, vervolgens contact zoeken met de hoogste bieder, wachten op reactie, een afspraak maken over hoe het product geleverd moet worden, een afhaalafspraak maken en daarna hopen dat de bieder daadwerkelijk komt. Zo niet, dan begint het weer van voren af aan: contact opnemen met een andere bieder, checken of die nog interesse heeft, soms nog wat extra onderhandelen, weer een afspraak maken, wachten, mailen, appen. Met een beetje doorzettingsvermogen raak je uiteindelijk alles wel kwijt, maar daarvoor heb je soms wat geduld nodig. Spullen op Marktplaats zetten doe ik dan ook alleen als ik daar tijd voor heb.

Jouw Marktkraam
In Den Haag zit helaas geen vestiging, maar ik ken deze optie door Iris van Ikbenirisniet.nl. Zij heeft een kraampje bij Jouwmarktkraam.nl en verkoopt op deze manier haar spullen. Je betaalt alleen huur voor de kraam, verder gaat alle opbrengst van de verkoop naar jou. Als je een grote hoeveelheid spullen van waarde hebt, dan kan dit een fijne manier van verkopen zijn. Je hoeft er zelf niet bij te zijn, alle administratie wordt afgehandeld door de winkel en je ligt op een plek waar ook andere aanbieders hun spullen verkopen. Dit zorgt voor een goede toestroom van mogelijke klanten en de kans dat je wat verkoopt is daardoor een stuk groter, lijkt mij. En het voelt een beetje als je eigen kleine winkeltje, kan ik me voorstellen. Iris doet altijd erg haar best op haar kraam en ik denk dat dat heel slim is. Presentatie is alles!

Dierenasiel/kledingbak/opticien/goede doelen
Voor een aantal spullen doen we extra ons best om een goed plekje te vinden. De stapel handdoeken en dekbedovertrekken gaat bijvoorbeeld naar het dierenasiel. Die zijn altijd erg blij daarmee en ik zie helemaal voor me hoe een pas opgevangen hond zich nestelt in een van onze oude badhanddoeken.

Kleding die mijn zusje of iemand anders niet wil hebben, gaat in de kledingbak van het Leger des Heils. Vanuit daar gaat het naar verschillende plekken: zo hebben we in Den Haag de Reshare Store, waar nog prima kleding voor een klein prijsje verkocht wordt. Met de opbrengst ondersteunt het Leger des Heils haar projecten. Een deel van de kleding wordt apart gehouden om uit te delen in het geval van noodsituaties of rampen. En kleding die te vies of kapot is, gaat naar textielsorteerbedrijven waar er weer nieuwe garen van gemaakt wordt. Zo weet ik zeker dat mijn kleding een goede bestemming krijgt.

Een aantal maanden geleden kocht ik een nieuwe bril. Helemaal in de ontspulmodus vroeg ik me af wat ik nu moest doen met mijn oude bril. Even googlen leerde mij dat je deze bij verschillende opticiens in kan leveren, zodat de brillen mensen in ontwikkelingslanden weer beter kunnen laten zien. Nu zitten er op mijn glazen wel heel veel krassen, dus ik weet niet goed of ze die van mij willen hebben. Ik ga het checken.

Het vergt soms wat moeite én tijd om alle spullen kwijt te raken op een manier die goed voelt. Gelukkig hebben we ruim de tijd genomen om te ontspullen en kunnen we voor alles een goede plek zoeken.

Ontspullen: meer dan alleen flink opruimen

Ontspullen en minimaliseren zijn hip. Je kunt geen krant of tijdschrift openslaan, geen website of blog lezen zonder drie keer te struikelen over opruimtips, minimalism challenges of before-and-after-foto’s na een flinke ontspulronde. In Facebookgroepen over minimaliseren worden foto’s gedeeld van huizen die ontdaan zijn van alle franje. Nergens is meer een frutsel of fotolijstje te bekennen. Waar de ene groep deze leegte bejubelt, wordt door anderen het nut van chaos en het verzamelen van spullen maar weer eens benadrukt. Want creatieve mensen zouden het niet zo goed doen in een ordelijke, opgeruimde omgeving. Die hebben een (lichte mate van) rommel om hen heen nodig, om out of the box te kunnen denken of inspirerende ingevingen te krijgen.

Het beeld is heel zwart-wit: of je leeft minimalistisch en je huis is leeg óf je bent een onverbeterlijke verzamelaar die zijn rolschaatsen van vroeger terugvindt achter een stapel Viva’s die nooit gelezen zijn en naast die lelijke lamp die je vijf jaar geleden kreeg van je schoonmoeder. Ik snap dat zulke artikelen beter gelezen worden dan genuanceerde verhalen waarin het allemaal wat minder goed samen te vatten is in ‘tien opruimtips’ of ‘twintig manieren om minimalistisch te leven’. Maar voor mij is ontspullen meer dan alleen goed opruimen en heel veel spullen wegdoen. Het is meer dan streven naar een leeg huis of zo min mogelijk spullen (want hoe tel je dan? Tellen sokken als twee items of als één paar? Hoort de oplader bij de telefoon of zijn het twee dingen? Ik tel dus gewoon niet…). Het is een manier van leven die op veel meer vlakken verandering brengt. Ja, het begint met uitzoeken, opruimen en spullen verkopen, weggeven en weggooien. Maar de rust die ontspullen je kan brengen, zal niet blijvend zijn wanneer na een paar maanden flink opruimen er niets aan je manier van omgaan met spullen veranderd is.

Inmiddels is onze huiskamer een stukje leger dan op deze foto. Maar nog steeds niet kaal en wit 😉

Een minimalistisch leven is voor mij een leven waarin alleen die spullen een plekje hebben die voor mij van nut of waarde zijn. Zonder die spullen zou ik niet comfortabel kunnen leven. En daar zit meteen ‘het probleem’ waardoor we nu overspoeld worden met artikelen die helemaal voor of juist helemaal tegen ontspullen zijn. Want wat zijn voor mij de spullen waar ik niet zonder kan? En welke spullen zijn dat voor jou? Dat zijn vast niet dezelfde spullen waarmee jouw moeder haar leven prettig zou inrichten. En ook haar buurman denkt er weer heel anders over. Het is een dooddoener, maar de ene minimalist is de andere niet. Waar de een dolgelukkig wordt van het feit dat al zijn bezittingen in één koffer passen, zal de ander toch echt niet zonder zijn uitgebreide visuitrusting kunnen. En dat is prima. Het gaat erom dat de spullen waarmee je je omringt, daar niet alleen zijn omdat ze er nou eenmaal zijn. Dat zijn dus geen spullen waarvan je al niet eens meer wist dat je ze had of waarvan je, zonder het te weten, meerdere exemplaren hebt. Je weet wel: die dingen die je bewaart ‘voor het geval dat’ en waarvan je eigenlijk best weet dat ‘het geval dat’ zich zeer waarschijnlijk niet snel zal voordoen. Dat zijn dus de spullen in die ene la die nog nauwelijks dichtgaat, omdat deze overstroomt met pennen, halflege rolletjes tape, elastiekjes, verbogen paperclips, paracetamol die over de datum is en een half rolletje pepermunt. Dat soort ruis is het waard om flink op te ruimen.

Maar het houdt daar zeker niet op. Het draait ook om wat je nog consumeert. Welke aankopen doe je en waarom? Het heeft natuurlijk geen enkele zin om alles je huis uit te gooien wanneer je de maand daarna weer vier vaasjes, een nieuwe koekenpan (met de nieuwste aanbaklaag, vást veel beter dan die koekenpan die je nu gebruikt!) en grappige kussensloopjes in een trendkleur koopt. Ik merk dat ontspullen en minimalistisch leven een groot effect hebben op mijn koopgedrag. Waar ik vroeger gemakkelijk hebbedingetjes en handige items mee naar huis sleepte, denk ik nu wel tien keer na voor ik iets koop. Want hoe lang heb ik er plezier van? Is het het geld waard? Heb ik het echt nodig of wil ik alleen kopen om het kopen? Want dat laatste deed ik achteraf gezien best vaak. Een aanbieding die je niet kunt weerstaan, een mooi vaasje dat zo leuk op de salontafel zou staan, een item dat ik ‘echt, echt’ nodig had maar dat vervolgens maanden ongebruikt op de plank lag. Impulsaankopen waren mij niet onbekend. Maar nu ik me bewust ben van de impact die dergelijke spullen op mij en mijn vrijheid hebben, is een middagje ‘shoppen om het shoppen’ niet meer aan mij besteed.

De waarde van ontspullen zit voor mij niet alleen in de leegte die het oplevert, maar juist ook in de vrijheid die het mij geeft. Minder spullen brengt rust in mijn woonomgeving, het geeft me rust omdat ik niet meer naar koopprikkels hoef te luisteren en het zorgt ervoor dat ik veel minder uitgeef en zo meer financiële vrijheid heb om dingen te doen die écht van waarde zijn: dingen ondernemen met mijn geliefde, mijn familie en vrienden.

Waarom wij in een tiny house gaan wonen

Het is sinds kort echt écht aan het worden: we werken samen met een architect om ons tiny house te laten ontwerpen en zijn ons al aan het oriënteren op aannemersbedrijven die het voor ons zouden kunnen gaan bouwen. Als alles goed gaat, beginnen we nog dit jaar met de bouw van ons mini-paleisje en kunnen we er hopelijk in de lente van 2018 in gaan wonen. Maar waarom willen we eigenlijk in zo’n klein huisje gaan wonen?

Ik ben al een aantal jaren bezig met ontspullen en opruimen. Dit werd in eerste instantie aangewakkerd door een flinke dip waar ik rond mijn dertigste in terechtkwam. Ik merkte dat het opruimen van overbodige spullen en (toen nog) rommel me hielp om meer rust in mijn hoofd te krijgen. Samen met een flinke verandering in mijn levensstijl (anders eten en meer bewegen) kwam ik uit de dip en voelde me lichamelijk en geestelijk weer fit. Ik ontmoette de liefde van mijn leven, ging samenwonen, verhuizen en maakte steeds bij elke stap korte metten met een hele hoop spullen. Doordat ik veel las over minimalistisch leven, zag ik ook vaak de prachtigste tiny houses voorbij komen. Mooie, houten huisjes met een efficiënte én Pinterestwaardige inrichting die er knus en rustgevend uitzagen. Ik ging me verdiepen in de filosofie achter tiny housing en deze bleek perfect aan te sluiten op de wensen die ik heb: een duurzamer en groener leven in een huis met een zo klein mogelijke ecologische voetafdruk. Een gewoon huis kopen heeft me altijd al de kriebels bezorgd en dan niet de goede soort. Als ik al ooit een huis zou bezitten, dan zou dat een zo duurzaam en energiezuinig mogelijk stekje moeten zijn. Maar de kosten voor zo’n woning zijn schrikbarend en ik wil juist een vrijer leven: minder afhankelijk zijn van vaste lasten zodat er meer ruimte is om mijn leven in te richten zoals dat voor mij goed voelt.

Bij Marjolein in het klein op bezoek 🙂

Natuurlijk praatte ik hier veel met Gerbrand over en ook hij raakte enorm enthousiast over het idee om in een huisje van maximaal 24 vierkante meter te gaan leven. Vanaf dat moment zijn we samen aan de slag gegaan om deze droom werkelijkheid te laten worden. Omdat leven in een tiny house meer is dan alleen maar heel klein gaan wonen en we voor heel wat uitdagingen komen te staan, besloten we onze ervaringen bij te houden op een blog: www.vangrootnaarklein.nl. En waarom zouden we wachten met een groener leven totdat we in ons tiny house wonen? Ook in onze huidige woning kunnen we al duurzame stappen zetten. Bovendien valt er nog heel veel te ontspullen, voordat we met onze bezittingen en drie katten in het tiny house passen. En dat doen we liever in kleine stappen, zodat we kunnen wennen aan het loslaten.

Er zijn voor ons drie hoofdredenen om in een tiny house te gaan wonen: omdat we denken dat wonen en leven duurzamer kan, met respect voor mens, dier en milieu. Omdat we geloven dat het ook met minder kan: het brengt rust om minder spullen te willen kopen en bezitten. En omdat we graag financiële vrijheid willen hebben en het een optie is om dit te bereiken door de kosten voor ons levensonderhoud zo laag mogelijk te maken. Een tiny house bouw je voor een bedrag tussen de 35.000 en 50.000 euro. Dat is een bedrag dat je in een vrij korte periode (een aantal jaren) kunt afbetalen. Zo hebben we straks geen hoge hypotheeklasten of huurkosten meer. En door ons huis off grid te maken (stroom opwekken met zonnepanelen, regenwater opvangen om mee te douchen, geen aansluiting op de riolering, maar een composttoilet) zijn ook die vaste lasten weg. En zorgen we voor een kleine ecologische voetafdruk. Win-win dus!

En even met Marjolein op de foto natuurlijk. Nadat we in haar tiny house waren geweest, wisten we het nóg zekerder: dit willen wij ook!

Wonen in een tiny house is (nog) erg nieuw in Nederland en dat betekent dat we voor veel uitdagingen staan. Hoe krijgen we de financiering rond? Waar kan ons huisje staan? Lukt het ons om genoeg energie op te wekken om het vooral in de winter warm genoeg te hebben? Valt er genoeg regen om te kunnen douchen? Hoe gaan we de was doen als we straks geen wasmachine meer hebben? En dit is nog maar het puntje van de ijsberg… Maar we geloven dat het allemaal goed gaat komen als we het maar gewoon doen en de dingen die op ons pad komen één voor één aanpakken. Leven in een tiny house met alles wat daarbij komt kijken is onze droom en we werken er hard aan om deze binnen afzienbare tijd werkelijkheid te laten worden! Als je onze reis wilt volgen, ben je van harte welkom op www.vangrootnaarklein.nl En mocht je vragen hebben over deze onderneming, laat het gerust weten!

Ontspullen: maar vier vorken, messen en lepels?!

Ontspullen is hier al maanden de mantra. We hebben al bergen serviesgoed, opbergdozen, frutsels en andere overbodige spullen naar de kringloop gebracht, weggegeven aan vrienden of een goed doel of weggegooid omdat het stuk was. Er leek maar geen eind aan te komen; telkens verschenen er weer nieuwe dingen die we helemaal niet nodig bleken te hebben. Dus bleven we uitzoeken, ordenen, sorteren en ontspullen. Maar nu begint het toch langzamerhand leger en overzichtelijker te worden. Er zijn lege planken in kasten en ik weet nu precies wat we hebben en waar het ligt. Toch moet er voordat we tiny gaan wonen nog steeds véél weg. Maar als we zo ver zijn, gaat dat hopelijk met het grootste gemak.

Ik merk dat ik tijdens al dit minimaliseren en opruimen veel bezig ben met de vraag: wat hebben we nou écht nodig? Welke spullen zorgen ervoor dat wij comfortabel kunnen leven en wat is eigenlijk alleen overtollige ballast? Het antwoord op deze vraag verandert steeds. Ik merk dat wanneer je stap voor stap opruimt, de grenzen verschuiven. Spullen waarbij ik in het begin moeite had om ze los te laten, gaan nu zonder pardon het huis uit. Ik heb vooral afgerekend met de ‘maar wat als’- en ‘stel je voor dat’-spullen. Ik ben een kei in het bedenken dat ik iets wellicht ooit in de nabije of verre toekomst nodig zal hebben. En dan kan ik vast niet zonder. Maar de meeste spullen zijn de moeite van het bewaren helemaal niet waard. En hebben we iets per se nodig, dan kunnen we het altijd dan nog aanschaffen of lenen. Ik heb geleerd dat opruimen echt in stappen moet. Anders loop ik tegen veel te veel keuzemomenten aan en dat zorgt voor spanning. Maar door continu te evalueren of ik iets nog nodig heb en wat mijn gevoel erbij is, lukt het steeds beter om écht te ontspullen.

Een van de eerste ruimten die we aanpakten waren de keuken en de servieskast. We maakten daar zelfs twee video’s over voor op onze tiny-house-site. Het uitzoeken van ons servies en keukenspullen deden we wel rigoureus: we bedachten wat er in een tiny keuken zou passen en bekeken welke spullen we daadwerkelijk gebruikten. Er ging dus veel, heel veel weg. Tassen vol keukenspullen, heel veel bestek (van mezelf, mijn oma én Gerbrand, altijd handig: vijftien lepels…), keukenapparatuur dat alleen maar stof stond te vangen, allerlei bakspullen terwijl we amper iets bakken en heel veel glaswerk en servies. De kringloop was erg blij met ons.

We zijn nu een aantal maanden verder; hebben we iets gemist? Daar kan ik kort over zijn: nee. Het is juist een hele verademing dat we niet meer hoeven te graaien in een kast vol plastic opbergbakjes waar je nooit het juiste dekseltje bij kunt vinden, de pannen gemakkelijk in de kast passen en we in een oogopslag kunnen zien wat er in de bestekla ligt. We hebben van alles nu precies genoeg. Van de borden en het bestek hebben we zelfs nog maar vier stuks per item. Dus vier messen, vier vorken, vier lepels; goed, je snapt hem. Komen er meer dan twee mensen eten, dan moeten ze inderdaad hun eigen bestek en servies meenemen. Een soort ‘Bring Your Own’, maar dan met borden.

Nog een voordeel van weinig bestek en servies hebben: we moeten nu echt regelmatig afwassen. Er is geen mogelijkheid meer om gigantische bergen afwas te verzamelen voordat de schone vorken echt op zijn. Dus ook die vorken van oma waarmee we eigenlijk niet prettig aten, maar die we toch bewaarden. En de afwas is lekker snel klaar. Dat is wel zo fijn als je besloten hebt de vaatwasser niet meer te gebruiken om alvast te wennen aan een leven zonder.

We blijven de komende tijd ontspullen. Want in het tiny house zal de ruimte écht heel beperkt zijn en we willen er zo licht en ruimtelijk mogelijk wonen. Ook al wordt het nemen van beslissingen dat spullen weg kunnen stap voor stap makkelijker, er zijn dingen waarbij afscheid nemen wel lastiger is. En hoe minder we nog hebben, hoe vaker er zulke momenten zullen zijn. Maar we weten waarvoor we het doen: een overzichtelijk leven gericht op ervaringen in plaats van spullen en met een minimale impact op mens, milieu en dier. En blije mensen bij de kringloop, dat ook 😉