Tag: suiker

Groene Manieren was erbij: de ‘Grootste’ Vega-Picknick van Nederland

Vegetarische picknick van de Nederlandse Vegetariërsbond in het Zuiderpark in Den Haag.

Als de Nederlandse Vegetariërsbond om de hoek een vegetarische picknick organiseert dan ben ik daar natuurlijk bij. En Gerbrand ook. Ondanks dat we enigszins brak waren van een gezellig dagje bij vrienden de dag ervoor en de weersvoorspelling ook niet helemaal picknickproof was, gingen we toch met wat komkommer, tomaatjes, een bakje hummus en een flinke fles water (voor de kater ;)) op naar het Zuiderpark.

Vegetarische picknick in het Zuiderpark.

We waren er al vroeg, meteen om 12 uur bij de start van het evenement. In de buurt van het water stond een tafel met daarachter gevulde plastic picknickkleedjes. Medewerkers van de Vegetariërsbond vulden het kleedje aan met een bakje couscoussalade, een broodje en een bakje hummus. Jep, hetzelfde bakje dat we zelf ook hadden meegenomen, hahaha. Eén kleedje kostte 2,50 euro. Er stonden al een aantal mensen in de rij die zich ook niets hadden aangetrokken van het weersbericht. Sommige mensen waren picknickprofessionals: die hadden bijvoorbeeld hun eigen kleed mee, een ander groepje had een goede fles wijn mee en een ouder echtpaar zat prinsheerlijk op zelf meegebrachte stoelen en gebruikten een boodschappenkrat als tafeltje. Gerbrand en ik spreidden onze kleedjes uit aan de rand van het water en zorgden er met een deel van de inhoud van het kleedje voor dat de boel niet wegwaaide.

De couscoussalade was erg lekker. Het broodje konden we beleggen met jam of hummus. Ik combineerde de hummus met de eigen meegebrachte komkommer en tomaat. Verder was het kleedje gevuld met een doosje koekjes, een zakje snoep, 3 pakjes sinaasappelsap (per persoon!), een pakje knackebröd, een zak gedroogde abrikozen (ongezwaveld) en een appel. Allemaal vegetarisch uiteraard, maar niet helemaal Natasja-proof. Ik eet graag zoveel mogelijk toegevoegd suikervrij, dus lunchen met chocolade-chip-koekjes, snoep en sinaasappelsap is niet helemaal mijn ding. Gelukkig vindt Gerbrand dit een minder groot probleem, dus die kan hier de komende tijd van genieten.

Terwijl wij zaten te eten, kwamen er steeds meer mensen op de picknick af. Ook mensen die van tevoren niet op de hoogte waren, volgens mij. Het publiek was erg divers en iedereen verspreidde zich over de twee velden. Op één veld zat een meneer gitaar te spelen en op Facebook zag ik een foto van een verrassende gast: een zwart konijntje was ook benieuwd hoe de vegetarische picknick smaakte en kwam poolshoogte nemen op een van de kleedjes. Het streven van de Vegetariërsbond was om de grootste vegetarische picknick van Nederland te organiseren, met 200 mensen, maar of ze dat aantal gehaald hebben, betwijfel ik. Daarvoor was het weer niet goed genoeg. Wij pakten rond 13.00 uur ons afval in het kleedje in, gooiden dat in de speciaal daarvoor bestemde containers en gingen weer naar huis. We waren nog niet binnen of het begon enorm hard te regenen en te waaien. Erg sneu voor de organisatie en de mensen die nog in het park zaten. Een half uurtje later was het gelukkig weer droog en zonnig, maar het gras in het park zal wel een stuk drassiger zijn geworden. Gelukkig zijn de kleedjes van (gerecycled) plastic, dus droog zitten was nog steeds een optie.

Het was een leuk initiatief van de Vegetariërsbond dat door het wisselvallige weer helaas niet helemaal tot zijn recht kwam. Ook vind ik het jammer dat er veel suikerrijke en in plastic verpakte producten in het pakket zaten. Toch was het gezellig om bij ons in de buurt even te kunnen lunchen met anderen. Is weer eens wat anders dan met het bord op schoot op de bank 😉 Bedankt, Vegetariërsbond, voor het organiseren!

 

‘Zo doe ik dat gewoon’: wanneer gewoon ineens niet meer zo logisch is

Waarom gewoonten niet altijd logisch zijn.

Mijn dagen zijn gevuld met allerlei handelingen die ik al jaren uit gewoonte doe. Dat ene kopje koffie bij het ontbijt, dagcrème op mijn gezicht smeren, de manier waarop ik mijn fietsslot onder mijn zadel bind, de plek waar ik mijn sleutels neergooi als ik thuiskom, hoe ik een paprika snij en de manier waarop ik mijn kussen opklop voor ik ga slapen. Om er maar een paar te noemen. Over de meeste handelingen hoef ik niet na te denken, die gaan automatisch. Gelukkig maar, want anders zou elke dag een stuk meer energie kosten. Veel routines zijn nuttig: ze zorgen ervoor dat je handige basishandelingen verricht zonder al te veel moeite. Maar niet elke gewoonte is even logisch, als je er over na gaat denken.

Ik ben al geruime tijd bewust bezig met het aanpassen van mijn levensstijl, op allerlei gebieden. En wanneer je verandert, dan word je je bewust van gewoonten die ineens zo gewoon niet meer zijn. De grootste verandering begon, heel cliché, rond mijn dertigste. Ik raakte in een dipje en ging aan de slag om me weer fijn in mijn vel te voelen. Ik ging meer bewegen en nam mijn voedingspatroon onder de loep. Wat je in je mond stopt, is voor een groot deel ook maar net wat je gewend bent. Ik was een vleeseter, want dat aten we thuis ook elke dag. Ik lette niet bewust op de ingrediënten, want ik at ‘gewoon’ wat er in de supermarkt aangeboden werd. Maar door me daarvan wél bewust te worden, veranderde ik stap voor stap wat ik at. Elke gewoonte die ik veranderde, leidde tot het veranderen van weer een andere gewoonte, het werd een logisch pad. Door mijn keuze om zo min mogelijk toegevoegd suiker te eten bijvoorbeeld, ging ik van brood als lunch naar salades vol groente en van vleeseter naar vegetariër.

Ik pakte niet alleen mijn lijf aan, ook mijn hoofd kon wel wat verandering en vooral rust gebruiken. Ik begon de spullen in mijn huis met andere ogen te bekijken. Al die volle kasten, al die dingen die stof stonden te verzamelen en alles wat ik nog steeds dacht nodig te hebben: het was een gewoonte om te kopen waar ik ‘behoefte’ aan had en het was dus ‘logisch’ dat ik ‘gewoon’ meer opbergruimte nodig had. Dat het ook anders kon, daar kwam ik na veel opruimronden achter. Ik had niet méér nodig, maar minder. Minder bezitten én minder aanschaffen, dat zorgt voor rust.

Over veranderen en gewoonten

Naast de Reus van Rotterdam, die 2.37 meter lang was. Ik voel me klein!

Elke gewoonte die ik veranderde, werd vervangen door een nieuwe gewoonte. Dat is niet gemakkelijk. Het kost namelijk energie om iets anders te doen dan je gewend bent. Je moet er over nadenken, het kost meer tijd, kortom: het kost moeite. Onze hersenen vinden dat niet zo gezellig, zij besteden het liefst zo min mogelijk energie aan een taak. En als het lastig wordt, haken ze al helemaal snel af. Allemaal energieverspilling, het moet efficiënter! Het liefst willen ze dat je weer teruggaat naar je oude gewoonte, de routine die al geprogrammeerd staat en die hen nauwelijks energie kost. Daarom is het zo lastig om gewoonten te doorbreken: het ongemakkelijke gevoel kan ervoor zorgen dat je toch maar weer doet wat je altijd al deed.

Om groener te leven bekijk ik mijn gewoonten opnieuw kritisch. Elke dag douchen, dat hoeft eigenlijk niet. Elke ochtend ontbijten met yoghurt én kwark kan ook best anders. Het gas uitzetten als de rijst al aan de kook gebracht is, mijn kleding niet zomaar meer ergens kopen: hoe meer stappen ik zet op het gebied van duurzaamheid en hoe meer ik erover lees, hoe meer ik me realiseer welke gewoonten helemaal niet zo logisch zijn.

Stap voor stap pak ik ze aan, op een manier die bij mij past. Natuurlijk, er zijn altijd mensen die groener zijn dan ik. Iedereen begint op een ander punt en elk pad is anders. Dat maakt mijn keuzes niet slechter of beter dan die van een ander. Ook is het lastig om niet te snel te willen: het liefst is morgen alles anders! Maar dat kan niet. Nieuwe gewoonten aanleren kost tijd én moeite. Bovendien zijn niet alle gewenste veranderingen nu al zichtbaar. Ik leer door het gewoon te doen 🙂