Tag: wegdoen

Het ontspullen van tastbare herinneringen: een pittig klusje

Het gaat goed met het ontspullen! Het is zichtbaar leger in huis en onze slaapkamer gebruiken we zelfs niet meer: die is zo goed als leeg, op de wasmachine en wat huishoudelijke spullen na. Er zijn nog wel wat hoekjes en plekken waar we mee aan de slag moeten, zoals de schuur waar nog spullen voor de kringloop liggen en de hoek in onze ‘kastenkamer’ waar nog een aantal items wachten om op Marktplaats gezet te worden. Maar dat is allemaal heel behapbaar en prima te doen in de paar maanden die we nog hebben voor onze verhuizing naar het tiny house.

Afgelopen weekend ben ik gestart met het uitzoeken van een tweetal opbergboxen die ik expres niet eerder aangepakt heb: mijn dozen met stapels losse foto’s, verjaardags-, kerst-, geboorte- en zo-maar-kaartjes en andere persoonlijke herinneringen. Het is een collectie die met de jaren flink gegroeid is en steeds met me meeverhuisde. Van Groningen naar Den Haag en van het appartement waar ik alleen woonde naar ons huidige huis waar ik met Gerbrand samenwoon. Al die jaren heb ik er vrij zelden écht in gekeken, maar er wel steeds dingen bijgedaan. Het resultaat: twee dozen vol ongesorteerde en ongedateerde herinneringen. En daarvoor is op deze manier zeker geen plek in ons tiny house.

Hoe ontspul je persoonlijke spullen

De makkelijke weg
Als ik ruimte heb, bewaar ik alles. Ik ben een echte verzamelaar en vind het eigenlijk enorm lastig om dingen weg te doen. Vooral persoonlijke dingen, zoals kaartjes die ik kreeg van familie en vrienden. Ik heb het idee dat het zonde is wanneer ik niet meer de mogelijkheid heb om ze terug te lezen. Ik voel me ergens ook een beetje schuldig, wanneer ik erover nadenk om de kaartjes weg te gooien. Er zit moeite in en er staat een persoonlijke boodschap op, dat zou ik toch moeten bewaren? Omdat ik al die jaren genoeg plek had om alles te bewaren, heb ik steeds gekozen voor de makkelijkste weg: in een doos stoppen en er niet meer over nadenken.

Dat dit een waardeloos systeem is, daar ben ik nu wel achter. Het is zo’n grote onoverzichtelijke berg geworden, dat er fijn in bladeren en herinneringen ophalen er niet bij is. De dozen nemen ruimte in, worden stoffig en staan dus eigenlijk gewoon in de weg. Nu we naar een huis van 20 vierkante meter gaan verhuizen, heb ik geen keuze meer: de dozen moeten uitgezocht worden. Ik ben er nu twee dagen mee bezig geweest en ik vond het pittig. Ik moet heel veel beslissingen nemen over heel veel items die continu herinneringen oproepen en dat kost veel energie. Eén ding werd me dus zeer duidelijk: ik heb een toekomstbestendig bewaarsysteem nodig zodat ik niet weer met zo’n berg lastige dingen kom te zitten.

Hoe bewaar ik persoonlijke spullen?
Maar wat bewaar ik? En vooral: hoe bewaar ik het? De twee dozen die ik uitgezocht heb, kon ik in een paar categorieën indelen:
– kranten en tijdschriften waar ik insta
– losse foto’s
– een hele hoop kaartjes van familie en vrienden
– startnummers van hardloopevents
– overig: losse briefjes en andere herinneringen die niet in de andere categorieën passen

Tastbare herinneringen minimaliseren en ontspullen

Voor de eerste categorie heb ik een groot schetsboek gekocht en daar heb ik alle kranten- en tijdschriftenknipsels op chronologische volgorde ingeplakt. Het is zo een mooi overzicht geworden én het kijkt een stuk fijner terug dan wanneer het op een grote stapel ligt en ik eerst moet zoeken waar ik ook alweer stond. De losse foto’s wil ik niet digitaliseren, maar tastbaar houden. Ik had nog een paar fotoalbums met daarin lege bladzijden, dus ben ik begonnen om de foto’s alsnog in te plakken. Op een minder goede manier dan ik zou willen, want ik kan niet meer goed herleiden uit welk jaar de foto’s komen. Ik heb ze nu grofweg ingedeeld op periode en plak ze op die manier in. Dit is altijd nog beter dan ze los bewaren. Ik heb niet heel veel fotoalbums en daarvoor kunnen we wel een plekje vinden in ons tiny house. Ik merk dat ik toch sneller even in een fotoalbum blader dan dat ik digitale foto’s terugkijk, vandaar mijn keuze om ze niet in te scannen. Ik moet sowieso nog een goed systeem verzinnen voor mijn enorme verzameling digitale foto’s (pffff!), maar dat is van latere zorg. De startnummers van hardloopevents wil ik ook graag nog even bewaren: het geeft me een goed gevoel én het motiveert me om te blijven bewegen. De startnummers heb ik achterin het plakboek met de interviews geplakt. Met de kaartjes ben ik nog bezig, dat is een flinke klus. Ik merk dat ik het heel lastig vind om ze zomaar weg te gooien, dus maak ik van elk kaartje met een persoonlijke boodschap een foto. Daarna gaan de fysieke kaartjes bij het oud papier. Ondanks dat ik er foto’s van maak, blijft het een gek gevoel om ze weg te gooien. Maar dat zal een kwestie van wennen aan het loslaten zijn. Ik heb nog een klein doosje vol kaarten te gaan, daar ga ik zo snel mogelijk verder mee. Want hoe langer ik het uitstel, hoe lastiger het wordt.

Toekomstbestendig bewaarsysteem
Zo’n onoverzichtelijke berg herinneringen wil ik niet meer, dat is overduidelijk geworden. Ook al heb ik er jaren geen last van gehad doordat het uit het zicht in een doos zat, op een dag moet je er iets mee en dan is het alleen maar vervelender om te doen. Ik ben nog op zoek naar het voor mij ideale bewaarsysteem. Kaartjes ga ik in elk geval digitaliseren door er een foto van te maken. Dit ga ik ook doen met andere tastbare herinneringen die ik niet in die vorm kan bewaren. Ik maak me wel een klein beetje zorgen over hoe ik de digitale herinneringen toegankelijk hou. Zo kwam ik in de dozen een stapel gebrande cd’s tegen met daarop backups van foto’s. Die cd’s kan ik nu al niet meer afspelen, want we hebben geen cd-romspeler in onze laptops. En zoiets kan natuurlijk ook gebeuren met de harde schijf waar ik mijn bestanden nu op zet. In de gaten houden dus en op tijd de bestanden omzetten, wanneer de technologie verandert.

Ik ben benieuwd: met wat heb jij de meeste moeite bij het ontspullen?

Ontspullen to the max: hoe is The Minimalism Game ons vergaan?

Minimalism Game, het resultaat

Of het al echoot in ons huis, vroeg iemand mij deze week. Nee, dat niet, maar we hebben wel van 455 items besloten dat ze ons huis gaan verlaten. In augustus maakten Gerbrand en ik het ontspullen nog een graadje zwaarder: we besloten The Minimalism Game te doen. Daarbij doe je op dag 1 één item weg, op dag 2 twee, op dag 3 drie, enzovoorts. De Game duurt officieel 30 dagen waarbij je dus 465 spullen de deur uit doet. Wij besloten er 31 dagen van te maken om te zien of het zou lukken om 496 items te ontspullen, na alle ontspulrondes die we al gedaan hadden.

Je hebt het al gelezen, die 496 hebben we niet gehaald. Maar het scheelde, tot mijn verbazing, niet veel! Met 455 items zitten we slechts 41 spullen van ons doel af en maar 10 items van het originele aantal van 465 af. Ik had echt niet verwacht dat we nog zoveel dingen weg konden doen. Gerbrand en ik hadden er een zwaar hoofd in toen we begonnen aan de challenge: hoe ver zouden we gaan komen? We hadden voor ons gevoel alle kasten en kamers al grondig aangepakt. En bijna 500 spullen klinkt als een immense berg! Toch vlogen de dagen en spullen voorbij. Tot ergens rond dag 20 ging het met gemak, daarna moesten we toch behoorlijk in doosjes, lades en kasten graven om spullen op te duiken. Maar alle items die we op Instagram gedeeld hebben, zijn ook echt overbodig. We hebben niets ontspuld, omdat we nu eenmaal de challenge aangegaan waren. En daarom haalden we ook de 496 spullen niet, omdat we geen dingen weg wilden doen alleen om het wegdoen.

Ik vond het wel intensief, om elke dag bezig te zijn met ontspullen. We moesten dagelijks over veel items een beslissing nemen, ook op dagen dat we minder tijd hadden of moe waren. Met tegenzin zochten we dan in huis naar overbodige dingen, legden deze klaar op de keukentafel voor de Instagramfotosessie en verplaatsten de stapel naar de ‘ontspulhoek’. Daar groeide de berg spullen gestaag. Af en toe konden we al wat items de deur uit doen; we laadden bijvoorbeeld de auto van mijn zusje vol en er kwamen mensen Flow-boekjes en leesboeken ophalen die ze op Instagram hadden zien staan. Ook konden we een Billy boekenkast (nog maar eentje over!) verkopen en dat maakt de woonkamer al een heel stuk leger. Maar de rest is er nog. En ik merk dat dat veel onrust geeft. In ons hoofd hebben we deze spullen al weggedaan, maar we zien ze nog en ze nemen daardoor nog fysieke en psychische ruimte in. Want voor elk item willen we een goed adres vinden. Dat betekent spullen online zetten die verkocht kunnen worden, spullen bewaren voor geïnteresseerden die het op een specifiek moment komen halen of krijgen, dingen naar de kringloop/het asiel/kledingbak brengen, boeken in etappes naar de Little Free Library brengen. Al die zaken kosten tijd en energie. Voor mijn gevoel zitten we dus nog middenin de challenge, alhoewel we geen nieuwe beslissingen meer hoeven te nemen. Het is ook niet helemaal volgens de regels van The Minimalism Game, om de spullen nog in huis te hebben. Officieel moeten de items dezelfde dag voor middernacht je huis verlaten hebben. Maar wie krijgt dat nou voor elkaar, zonder dingen klakkeloos weg te gooien?!

31 dagen ontspullen, het resultaat

Alle 455 items in één collage… Wat een hoop!

Er zit nog een nadeel aan het feit dat veel van de spullen er nog zijn. Ze gaan dan nog minstens één keer door onze handen voor ze definitief weg zijn. Ik weet zeker dat ik niets meer wil houden, maar ik merk dat ik bij sommige dingen toch weer even stilsta. Die stapel Flow Weekly’s bijvoorbeeld. Ik bladerde er in om te checken of ik er geen notities in had gemaakt, voor ze opgehaald zouden worden. Ik werd er meteen vrolijk van: al die mooie illustraties, quotes en gezellige pagina’s. Het verzamel-en-dit-wil-ik-houden-gevoel kwam weer boven. Maar ja, ze lagen al tijden te verstoffen in mijn kast en ik zou ze nu ook echt niet gaan gebruiken. Dus ik besloot eigenlijk nogmaals om ze weg te doen. Ditzelfde geldt voor de kleding die ik ontspuld heb: dat staat in twee boodschappentassen in de stellingkast. Een klein deel ga ik proberen te verkopen, een paar items gaan naar een vriendin en dan moet ik de rest nog uitzoeken voor het Leger des Heils. Het gaat echt weg, maar dat moet ik wel steeds opnieuw bevestigen. Zo’n Minimalism Game helpt dus geweldig om razendsnel te ontspullen en zorgt er ook voor dat je steeds makkelijker beslissingen neemt. Maar wanneer je niet snel genoeg de spullen écht de deur uit doet, maak je het jezelf heel lastig. De Minimalists hadden een goed punt met de regel ‘voor middernacht het huis uit’. Mijn tip: neem de tijd om te ontspullen en zorg dat de items die weg moeten, niet te lang meer in je huis blijven staan.

Als we trouwens kijken naar alle items die sowieso nog weggaan als we gaan verhuizen naar het tiny house, dan komen we nog ruim boven de 50 items extra uit. Dat zijn alle meubels, een aantal opbergmanden, schilderijen, kasten, de wasmachine, de oven, lampen, planten en ga zo maar door. Die kunnen we nu nog niet de deur uit doen, want leven in een leeg huis is ook zo wat 😉 Maar we hebben er in gedachten al afscheid van genomen. De komende tijd staat in het teken van het daadwerkelijk weg doen van de nu ontspulde spullen. Helaas lukt dat niet in één dag (I wish!), maar we gaan proberen de berg regelmatig aan te pakken. Dat is voor de rust in ons huis en in onze hoofden een stuk gunstiger!